ันถามอย่างใคร่รู ้“เจ้าพูดเช่นนี้เพราะเหตุใด?”
หวังหลานทิ้งความรู ้สึกอันซับซ ้อนในใจและกล่าวต่อ “นักพรต เสินซวีเคยสร้างคัมภีร์วรยุทธ์ท้าทายสวรรค์ไว้เล่มหนึ่ง นามว่า ‘วิชา ซ่อนจักรวาล’”
“เมื่อฝึกฝนวรยุทธ ์นี้ ผู้ฝึกจะสามารถเก็บปราณวิญญาณในฟ้ า ดินได้มหาศาล สูงส่งกว่าปราณที่ร่างผู้ฝึกตนร่วมขอบเขตจะรับได้ เป็ นร้อย ๆ เท่า!”
ได้ยินเช่นนี้ หัวใจของเจียงผิงอันก็ร่วงวูบ “ร ้ายกาจยิ่งนัก! เจ้า ใช้วรยุทธ ์เช่นนั้นได้หรือ?”
ยังมีวรยุทธ ์อื่นในหล้าใกล้เคียงเคล็ดป้ อมพสุธาเพียงนี้อยู่ด้วย
หวังหลานส่ายหัว “ข้าทาไม่ได้หรอก วิชานี้สูญหายไปแล้ว”
“ยี่สิบปีก่อน ที่พานักของนักพรตเสินซวีถูกค้นพบ ผู้คนมากมาย ออกตามหาวรยุทธ ์เลิศล้านี้ แต่ก็ไม่อาจหาพบ”
“แต่ข้ามีวิชาอันดัดแปลงมาจากวิชาซ่อนจักรวาล เก็บปราณ วิญญาณในกายมากกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปได้สิบเท่า”
“นอกจากนั้น ข้ายังมีกายาพิเศษ ปราณของข้ามากกว่าผู้ฝึกตน อื่น ๆ สิบเท่าอยู่แล้ว หมายความว่าปราณในกายข้ามากกว่าผู้ฝึกตน อื่น ๆ ยี่สิบเท่า!”
ในที่สุด หวังหลานก็เริ่มโจมตีจิตใจอย่างเป็ นทางการ
เขาเชื่อว่าเมื่อเจียงผิงอันได้ทราบข่าวนี้ สีหน้าของเขาจะ แปรเปลี่ยนอย่างมหันต์และร ้อนใจขึ้นแน่นอน
แต่หวังหลานก็ต้องผิดหวัง เมื่อเจียงผิงอันยังคงเรียบเฉยไร ้ความ แตกต่าง
เจียงผิงอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ถามขึ้น “เจ้าเคยได้ยินถึงเคล็ด ป้ อมพสุธาหรือไม่?”
หวังหลานส่ายหัว
