บครัวฝ่ายแม่ของหลิวซื่อกับหลี่ซื่อแตกตื่น ครอบครัวฝ่ายแม่ของหลิ่วซื่อย่อมไม่มีข้อยกเว้น
สิ่งที่หลิ่วซื่อคาดไม่ถึงคือพ่อแม่ที่มักขอเงินจากนาง ครั้งนี้กลับใจกว้างและหยิบยื่นเงินที่ขอนางไปให้ทั้งหมด
“รับเอาไว้!”
นางจึงรับมันมาด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าโง่!” มารดาต่อว่าเสียงแข็ง “เจ้าไม่รู้จักเก็บเงินที่ได้เอาไว้ เจ้าทำเพื่อ ‘ตอบแทนบญคุณ’ คิดหรือว่าที่เราเอาเงินเจ้ามาเพื่อตนเอง มันเพื่อเจ้าต่างหาก”
หลิ่วซื่อถูกดีดหน้าผากไปทีหนึ่ง
“เจ้าซื่อบื้อตั้งแต่เด็ก ไม่พูดไม่จาราวท่อนไม้ ทำอะไรก็ไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะจูต้าเหนียงหมายตาเจ้าเอง ไม่รู้จะได้แต่งเข้าสกุลไหนหรือไม่”
“เจ้าโชคดีจึงได้มีชีวิตสุขสบายเช่นนี้ ตอนนี้สกุลจูร่ำรวยแล้ว เจ้าเองก็พลอยสบายไปกับพวกเขาด้วย”
“ข้าไม่ได้ให้เงินก้อนนี้กับเจ้าโดยเปล่า ที่ดินของเจ้าเป็นของเจ้า ข้ากับพ่อเจ้าจะใช้เป็นที่เกษียณ เข้าใจไหม?”
……
พูดง่าย ๆ คือครอบครัวฝ่ายแม่ของหลิ่วซื่อก็อยากได้ที่ดินเช่นกัน ทว่าพวกเขาไม่มีเงินเพียงพอ จึงนำมาสมทบให้หลิ่วซื่อซื้อก่อนค่อยลงมือขั้นต่อไป
เทียบกันแล้วหลินซื่อที่ไม่มีแม่นั้นโชคดีกว่าหลิ่วซื่อ แม้นางจะไม่มีครอบครัวฝ่ายแม่จุนเจือเงินซื้อที่ดินก็ตาม
แม้ไม่มีครอบครัวฝ่ายแม่แต่ยังมีน้องสาวสองคนและหลานอีกสามคน ในสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้ ไฉนเลยน้องสาวของนางจะไม่ช่วยเหลือ
ไม่ต้องร้องขอ พวกนางก็ให้ยืมเงินเก็บไปซื้อที่ดิน
“ให้ข้าทำไมก
