ครั้นฟังจากสิ่งที่จูอู่เล่ามานั้น ฮูหยินเจี่ยผู้นี้ก็หาได้ฉลาดแต่อย่างใด เมื่อไม่อาจจัดการสามีของตัวเองได้ทั้งยังไม่อาจควบคุมอนุในเรือนหลัง นอกจากร้องไห้แล้วนางก็ไม่อาจทำอันใดได้อีก
เพราะข้อมูลเหล่านี้ของเขาล้วนได้ยินมาจากบ่าวรับใช้ในสกุลจู จะจริงเท็จอย่างไรนั้นก็พูดได้ยาก
แต่จากข้อมูลพวกนี้ก็พอจะมองออกได้คร่าว ๆ อย่างเช่นผู้หญิงในเรือนหลังมีเยอะมากทั้งยังมีเรื่องกันบ่อยจริง ๆ ฮูหยินเจี่ยไม่ได้รับความโปรดปรานจนเกือบถูกหย่า สกุลเจี่ยนั้นยากจนจริง ๆ ไม่เช่นนั้นสองสามีภรรยาคงไม่มีเรื่องทะเลาะกันขึ้นมาเพราะเรื่องเงิน…
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าหากเปลี่ยนเป็นครอบครัวของพวกเรา หากเป็นพวกเจ้าเหล่าพี่น้องล้วนรับอนุเข้ามา จะมีสักกี่คนที่ควบคุมเหล่าอนุได้?” เย่อวี๋หรานถามโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“เอ่อ..” จูอู่เอ่ยตะกุกตะกัก “ท่านแม่ขอรับ ขอเพียงมีท่านแม่อยู่ก็ไม่มีสิ่งใดที่ท่านแม่ควบคุมไม่ได้หรอกขอรับ”
“ข้าสามารถควบคุมอนุของพ่อเจ้าได้ แต่ข้าต้องยื่นมือไปควบคุมอนุในเรือนของลูกชายอย่างพวกเจ้าด้วยหรือ?” เย่อวี๋หรานกลอกตา “คนในสกุลที่ร่ำรวย หากฉลาดสักหน่อยล้วนรู้ว่าเรื่องในครอบครัวของลูกชายเป็นลูกสะใภ้ที่ต้องจัดการ แม่สะใภ้ไม่อาจเข้าไปจัดการได้ หากข้าเข้าไปจัดการแม้แต่เรื่องในครอบครัวของพวกเจ้า ข้าย่อมต้องเป็นศัตรูของเหล่าภรรยาของพวกเจ้า”
“ทำไมเล่าขอรับ? ข้าเห็นว่าเหล่าพี่สะใภ้ล้วนปฏิบัติต่อท่า
