วว่านางจะกดดันถามเขาว่า ‘เช่นนั้นเจ้าว่าอาการบาดเจ็บของข้าจะหายดีเมื่อไหร่? ระบุมาให้ชัดเจนสิ’
จูอู่ “…”
เขาจะทำได้อย่างไร?
ความจริงแล้วเห็นแม่ของเขาตามหายาทุกหนแห่งอย่าง ‘บ้าคลั่ง’ เช่นนี้ เขาก็มีความรู้สึกว่า ‘ควรรีบไปรักษากับหมอ’ แล้ว
คิดว่าครั้งนี้แม่ของเขาน่าจะ ‘ป่วย’ หนักจริง ๆ และคงเพราะจนปัญญาจริง ๆ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่ทำเรื่องที่ไร้เหตุผลเช่นนี้
“ท่านแม่ถามเจ้าหรือ?”
ยามที่เขาบอกจูซื่อ จูซื่อก็มีสีหน้าเป็นกังวล
“แล้วอย่างไร? ท่านแม่ก็เคยถามท่านหรือ?” จูอู่ถาม
จูซื่อพยักหน้า “เคยถาม วันที่ข้าไปส่งท่านแม่กลับห้องของนาง นางจับข้าไว้อย่างดีใจ ยามนั้นข้าตกใจกลัวแทบตาย เจ้าห้า เจ้าว่าอาการบาดเจ็บของท่านแม่จะหายดีได้จริงหรือ?”
“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?”
“เช่นนั้นเจ้ายังพูดเช่นนี้กับท่านแม่อีกหรือ?”
“ไม่พูดเช่นนี้แล้วจะให้พูดอย่างไรเล่า?” จูอู่ถาม “เช่นนั้นท่านก็พูดสิว่าท่านจะบอกท่านแม่อย่างไร?”
“เอ่อ…” จูซื่อก็ไร้ซึ่งความมั่นใจ “ก็เหมือนกับเจ้า รับรองกับท่านแม่ว่านางจะต้องหายดีแน่นอน…”
ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลงเพราะเขาพบว่า ‘คนที่โกหก’ ไม่ได้มีแค่จูอู่เพียงคนเดียว
“แต่ข้าคิดว่าข้าทำแบบพวกเจ้าไม่ได้หรอก” จูซื่ออธิบาย “ข้าทั้งไม่ฉลาดเท่าพวกเจ้า หากไม่มีพวกเจ้าพูดย่อมไม่อาจพูดอันใดได้ดีแน่นอน แต่เจ้าไม่เหมือนกัน เจ้าฉลาดถึงเพียงนั้นนอกจากพี่สามแล้วในบ้านก็เป็นเจ้าที่ฉลาดที่สุด ข้
