อกนางเองว่าให้นางเอาชื่อนางมาจัดการร้านเสียหน่อย ถ้ามีของที่เหมาะสมก็ให้นางส่งมา นางจะส่งมากี่มากน้อย ขายได้กี่มากน้อยก็ล้วนให้นางไปทั้งหมด”
เย่อวี๋หรานมุมปากกระตุก ‘ตั้งแต่โบราณมา วีรบุรุษย่อมพ่ายสาวงาม คาดไม่ถึงว่าพี่เป้าก็ไม่เป็นข้อยกเว้น’
“ในเมื่อต้องผ่านบัญชีด้วย เช่นนั้นผู้ตรวจสอบบัญชีเฉินก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?”
พี่เป้าชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยบอกเขาเลย…”
“เช่นนั้นก็น่าจะรู้แล้ว บัญชีไม่ถูกต้องเขามองปราดเดียวก็คงมองออก หลังจากนั้นคงช่วยท่านตกแต่งบัญชี ไม่เช่นนั้นบัญชีที่ส่งมาที่ข้าคงไม่ปกติจนดูไม่ออก”
พี่เป้าสับสนอยู่บ้าง “มองบัญชีไม่ออกหรือ? ข้ายังคิดว่าพวกท่านรู้มาโดยตลอด…”
“พวกข้าจะรู้ได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ท่านก็ไม่เคยเปิดปากบอกพวกเรามาก่อน”
“เรื่องน่าอายเช่นนี้ข้าไม่อาจยกขึ้นมาพูดได้…” พี่เป้ารู้สึกผิดกับเย่อวี๋หรานจากใจจริง เขาก็รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อฮูหยินเจี่ยนั้นคลุมเครือ ดังนั้นจึงไม่กล้าเปิดเผยกับผู้อื่นง่าย ๆ
ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะฮูหยินเจี่ยไม่อยากเอาเปรียบคน ต้องการลงนามสัญญากับเขาอย่างจริงจัง ไม่ต้องการทำการค้าแล้ว เขาก็คงไม่มาแจ้งเรื่องกับสกุลจู
เพราะเขามองแล้วว่าขอเพียงการค้าในร้านค้าเป็นไปได้ด้วยดี ไม่ส่งผลกระทบต่อ ‘รายได้ปกติ’ ของทางฝั่งนี้ ในวันปกติก็จัดการเรื่องราวไปตามเรื่องตามราว เขาก็ไม่จำเป็นต้องบอกกับเย่อวี๋หรานแล้ว
เย่อวี๋หรานอยากถามเ
