ามรุ่งหามค่ำหาเงินได้เพียงน้อยคิด แล้วจะเลี้ยงลูกและมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
“ได้เงินทุกเดือนแล้วมันมากแค่ไหนกัน? เจ้าช่วยมักมากแล้วคิดให้น้องสาวแต่งงานกับเถ้าแก่หรือปัญญาชนไม่ได้หรือ?” จูอู่อดดูแคลนไม่ได้ “เจ้าไม่ชายตามองพวกลิ่วล้อ แต่สุดท้ายคนที่เจ้าเลือกอาจไม่ดีเท่าพวกเขา ท่านแม่เลือกเหวินเหรินซานให้หลี่ฉิน เจ้าคิดว่าคนที่เหลือหากท่านแม่หมายตาแล้วนางจะไม่รู้จักเลือกคนที่ดีหรือ? ในเมื่อยังไม่เลือกหมายความว่านางไม่มอง… คนที่ท่านแม่ไม่มองเจ้าคิดว่าจะเป็นอย่างไรเล่า?”
“ทำไมเจ้าถึงชอบคนอย่างเขา เพราะว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่ทางการหรือ?”
“ท่านแม่แนะนำเหวินเหรินซานให้หลี่ฉินเพราะรู้สึกว่าเขาเป็นคนดีและพึ่งพาได้ ต่อให้ไม่ร่ำรวยหลี่ฉินก็ยังไม่เดือดร้อนหากแต่งงานกับเขา แต่คนอื่นจะพึ่งพาได้อย่างเหวินเหรินซานหรือไม่ก็ยากจะบอกได้” จูอู่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเล่า ‘นิสัยเลวทราม’ ของพวกเจ้าหน้าที่ทางการให้นางรู้
เคาะเท้าแคะฟันยังนับเป็นเรื่องเล็ก ยังมีเที่ยวโรงพนันและหอนางโลมในเมือง เจ้าหน้าที่ทางการเช่นนี้พบเห็นได้บ่อยครั้ง
หากไม่มีจุดยืนคงได้หลงผิดไป
หลินซื่อสูดปาก “ไม่นะ… จริงหรือ หากเป็นเช่นนั้นเหวินเหรินซานผู้นั้น…”
“เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล ท่านแม่กล้าเลือกเขาเพราะรู้ว่าคนผู้นี้ต่างจากผู้อื่นที่ทำตัวเลวทรามไปทั่ว สมัยนี้หากจะแต่งงาน มีใครไม่ใส่ใจเลือกสกุลที่เหมาะสมบ้าง หากสกุลหลี่รังเกียจสกุลเ
