สามถึงห้าปีกว่าจะรักษาให้หายดีได้ แต่ว่าซานเม่ยของข้ารอไม่ไหวหรอก… หากรอถึงป่านนั้นซานเม่ยของข้าคงได้กลายเป็นสาวทึนทึกกันพอดี”
“แล้วเจ้าทำสิ่งใดลงไป?” จูอู่จ้องนางเขม็ง
“ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เพียงแค่บอกลูกสาวบุญธรรมของท่านแม่กับคู่หมั้นให้ช่วยมองหาคนที่เหมาะสมให้ตอนที่พวกเขาแวะมาหาเท่านั้น…”
สิ้นคำนั้น จูอู่ก็ต่อว่านางทันที “เจ้ามันโง่! ไม่รู้จักว่าควรพูดสิ่งใด”
“ข้า… ข้าผิดตรงไหนเล่า? ข้าเพียงขอให้พวกเขาช่วยมองหาให้ ใช่ว่าให้พวกเขาออกหน้าตัดสินใจให้สักหน่อย ข้าเองก็รู้ว่าหลี่ฉินยังไม่ได้แต่งงาน ข้าเองก็ร้อนใจเกินไปที่เอ่ยเช่นนั้นออกไป แต่ว่าข้าก็ไม่ได้ขอให้นางแนะนำผู้ใดให้ตอนนี้ แค่บอกกล่าวไว้ล่วงหน้า นางจะพักเรื่องนี้ไว้ก่อนย่อมได้อยู่แล้ว”
“หลี่ฉินเป็นใคร ซานเม่ยเป็นใคร ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
“ท่านพยายามจะบอกว่าซานเม่ยของข้าไม่มีแม่อย่างนั้นหรือ?” หลินซื่อชะงักก่อนท้วง “ข้ารู้ว่าซานเม่ยของข้าไม่มีแม่ถึงได้ร้อนใจอยู่อย่างนี้ โชคดีที่นางไม่ได้เป็นลูกสาวคนโต หากเป็นเช่นนั้นคงได้แต่งงานยากกว่าเดิม…”
ลูกสาวคนโตของมารดาผู้ล่วงลับก็ยังไม่ได้แต่งงาน แม้ว่าหลินซานเม่ยจะไม่ใช่ลูกสาวคนโต ทว่านางก็ไม่ได้มีน้องชายคอยช่วยเหลือ ยังไม่ต้องกล่าวถึงน้องสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือน ยังมีหลานสามคนที่พี่สาว ‘ทอดทิ้ง’ คนทั่วไปคงไม่มีทางชายตามองนาง
ก่อนหน้านี้หลินซื่อไม่รีบร้อนเพราะคิดว่ามีแม่สามีหนุนหลั
