เขาทุกคนได้
ในเวลานั้นความเป็นอยู่แสนลำเค็ญ เจ้าของร่างเดิมจำต้องทำตัวร้ายกาจเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว ให้ผู้คนคิดว่านางไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่าย ๆ ด้วยเหตุนั้นต่อให้เป็นที่อิจฉาของผู้อื่น พวกเขาก็ไม่กล้ามีเรื่องกับนาง
ตอนที่นางข้ามมิติมา ครอบครัวก็พอลืมตาอ้าปากได้แล้ว นางจึงต้องปิดบังเรื่องนี้เอาไว้เพราะเกรงว่าจะเป็น ‘ที่ริษยา’ เอาได้
ทว่าตอนนี้ต่างออกไป ทั้งหมู่บ้านต่างเฝ้ารอให้สกุลจู ‘มั่งคั่ง’ จากนั้นค่อยขอ ‘เกาะ’ สกุลจูไว้ให้แน่น เมื่อนั้นก็จะไม่มีใครกล้าจ้องหาเรื่องครอบครัวของพวกเขาได้อีก
ผู้อื่นคงได้แค่คิดว่าจะขอขึ้นเรือลำเดียวกับสกุลจูอย่างไร
จูอู่ถามมารดาเมื่อเรื่องราวออกทะเลไปไกล “ท่านแม่ หากพี่เป้าฝักใฝ่ฝ่ายอื่นจริง เราควรทำอย่างไร”
“เราจะทำอย่างไรได้ ต้องทำอย่างไรก็ทำตามนั้น” เย่อวี๋หรานกล่าว “เจ้าทำร้ายผู้อื่นไม่ได้ฉันใดก็ห้ามผู้อื่นไม่ได้ฉันนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรื่องเปี้ยนชิวอิ่ง ไม่ว่าพี่เป้าจะปิดบังเรื่องนี้กับเราโดยไม่ให้นายท่านผู้เฒ่าซุนรู้จริงหรือไม่ ต่อให้เป็นเรื่องจริงมันก็ทำให้เรากังขาเป็นธรรมดา เมื่อกังขาก็ต้องตามสืบดู”
“หากพี่เป้ารู้เรื่องนี้ภายหลังเล่า…” จูอู่เป็นกังวล
ถึงอย่างไรเขาก็ทำงานกับพี่เป้ามานาน นอกจากไม่ผิดใจกันยังได้รู้จักคนใหญ่คนโตผ่านอีกฝ่าย
“หาเขารู้ เจ้าคิดว่าเราควรเลิกตามสืบเพราะกลัวเขารู้หรือ หากเขาฝักใฝ่ฝ่ายอื่นจริง ๆ เล่า?”
จูอู่
