เย่อวี๋หรานไม่มีทางปล่อยให้มันระบิดคามือตนเองเด็ดขาด
นางหันไปเห็นหลิวซื่อยัง ‘อาละวาด’ ใส่เปี้ยนชิวอิ่งแล้วทนมองไม่ไหว
แม้จะรู้ว่าระหว่างนี้หลิวซื่อต้องทุกข์ทรมานเพราะคลอดอู๋เป่าก่อนกำหนด แต่หากนาง ‘ระราน’ เปี้ยนชิวอิ่งเช่นนี้ หากทำให้เปี้ยนชิวอิ่งคลอดก่อนกำหนดเหมือนกันจะทำอย่างไร
การคลอดก่อนกำหนดของเปี้ยนชิวอิ่งต่างจากหลิวซื่อ หลิวซื่ออายุครรภ์ได้แปดเดือนแล้ว ต่อให้คลอดก่อนกำหนดก็ยังมีโอกาสรอด ทว่าเปี้ยนชิวอิ่งท้องได้เพียงสามสี่เดือน หากคลอดก่อนกำหนดขึ้นมาจริง ๆ คงไม่มีหนทางรอด
นางสามารถเมินเฉยต่อเด็กในท้องของอีกฝ่ายได้ ทว่าไม่อาจมองข้ามความเดือดร้อนที่จะมาเยือนสกุลจูหากแท้งเด็กคนนี้
“เอาละ เมียเจ้ารอง เจ้าอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว ทำไมไม่รีบไปดูอู๋เป่าเล่า” เย่อวี๋หรานสั่งเสียงแข็ง “ข้ากลับมาตั้งนานแล้ว ได้ยินพวกเจ้าเอาแต่พูดถึงอู๋เป่ากัน ยังไม่ได้เห็นหน้าค่าตาเลย”
“อื้ม ท่านแม่ ข้าจะไปพามาหาเดี๋ยวนี้ อู๋เป่าของข้าหน้าตาน่ารัก ดูดีที่สุดในบรรดาลูกพี่ลูกน้อง” ทันทีที่ได้ยินเรื่องลูก หลิวซื่อก็เลิกสนใจสิ่งอื่น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้านาง
นางรีบไปห้องข้าง ๆ แล้วอุ้มลูกมาทันที
“พี่สะใภ้รอง…” ทันทีที่หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยเห็นว่านางกลับมาก็ลุกพรวดขึ้น
“ท่านแม่ต้องการเห็นอู๋เป่า ข้าจะอุ้มเขาไปหาท่านแม่” หลิวซื่อเดินอุ้มลูกไปโดยไม่รู้จักจะขอบคุณคนที่ช่วยเลี้ยงดูลูกให้
หลินซานเม่ยและหลินซื่อ
