เม่ยสบตากันอย่างช่วยไม่ได้
กลับเป็นต้าเป่าที่เมื่อเห็นเช่นนี้ก็วิ่งมาขอบคุณแทนหลิวซื่อ
หลินซื่อเม่ยยิ้มพลางลูบศีรษะเขา “ก็ได้ ข้าจะรับ ‘คำขอบคุณ’ ของเจ้าเอาไว้”
“ขอบคุณพี่หลินซื่อ!” ต้าเป่าเผยยิ้มกว้างด้วยรู้ว่าที่นางรับ ‘คำขอบคุณ’ ของเขาไว้เพราะไม่ต้องการให้เขาเสียหน้า
เฮ้อ… ดูท่าเขาจะมีงานใหญ่รออยู่!
อาสะใภ้รองไม่ใช่คนเอาใจใส่ หากเขาไม่สอนอู๋เป่าให้ดีและปล่อยให้น้องชายตามเช็ดตามล้างวีรกรรมที่มารดาก่อเอาไว้ เขาคงได้ยุ่งวุ่นวายแน่
เมื่อเขานึกถึงแม่ตนเอง ต้าเป่าก็รู้ว่าภาระบนบ่าตนนับว่าไม่เบา
หลังหลิวซื่อออกไป เย่อวี๋หรานเรียกถังเหล่าโถวกับภรรยาออกมาแล้วมอบหมายให้จัดการเรื่องเปี้ยนชิวอิ่ง “จับตาดูนางไว้ อย่าให้เกิดเรื่องพลาดขึ้นก่อนสกุลเจี่ยจะมารับนาง”
“เจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า” ถังเหล่าโถวกับภรรยาขานรับคำสั่งอย่างนอบน้อม
พวกเขาให้ถังต้าไห่กับถังเสี่ยวไห่พาตัวนางออกไป แล้วตามออกไปด้วยกันพร้อมกับครอบครัว
ไม่นานภายในบ้านก็เหลือเพียงสมาชิกสกุลจู
หลิวซื่ออุ้มลูกชายเดินเข้ามาพลางเอ่ยกับเย่อวี๋หรานอย่างอารมณ์ดี “ท่านแม่ ดูสิ อู๋เป่าน่ารักมากใช่ไหม”
หลังคลี่คลายปัญหาเรื่องเปี้ยนชิวอิ่งได้นางก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ทั้งตัวเบาโหยงขึ้นมาก
ตอนนี้อู๋เป่าได้รับการเลี้ยงดูจนขาวผ่องตุ้ยนุ้ย ดูไม่เหมือนเด็กที่คลอดก่อนกำหนดแต่อย่างใด
เย่อวี๋หรานยิ้มขณะรับหลานชายมา “อืม ไม่เลว เด็กคลอดก่อนกำหนดกลับเติบโ
