ตมาได้ดีเพียงนี้ถือว่าทุกคนมีส่วนช่วย สะใภ้รอง ที่ผ่านมาเจ้าลำบากมามาก ต้องกังวลเรื่องเจ้ารอง ต้องอยู่ไฟ และยังต้องเลี้ยงอู๋เป่าอีก ลำบากเจ้าแล้ว”
หลิวซื่อพลันตาแดง “ท่านแม่…”
ซาบซึ้งยิ่งนัก
ที่ผ่านมาเกิดเรื่องราวมากมาย ไม่มีใครนึกเห็นใจนางสักคน
พวกเขาเพียงแค่สงสารนาง สมเพชนาง และปล่อยให้นางเผชิญหน้ากับเรื่อง ‘เศร้าสลด’
แม่สามีกลับพูดเช่นนี้ ทำให้นางรับรู้ถึงความห่วงใยของอีกฝ่ายที่มีให้ตนเอง
เย่อวี๋หรานเอื้อมมือไปตบบ่าปลอบใจ “ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องระหว่างเจ้ารองกับคนสกุลเปี้ยนจะเป็นจริงหรือไม่ ทุกอย่างก็เป็นการวางแผนของนาง เจ้ารองเป็นคนซื่อ เขาถูกหลอกจึงไม่แปลก เจ้าจึงต้องพลอยเศร้าเสียใจเพราะเขาไปด้วย…”
“ใช่ เป็นความผิดของนังจิ้งจอกนั่น ไม่เช่นนั้นจูเอ้อร์คงไม่กลายเป็นคนเช่นนี้” หลิวซื่อยังไม่วายต่อว่าเปี้ยนชิวอิ่งทั้งที่ยังสะอื้นไห้อยู่
ระหว่างนั้นยังไม่ลืมกล่าวถึงจูเอ้อร์
ผู้หญิงยุคนี้ต่างเป็นเช่นนี้ ไม่เคยรู้สึกว่าสามีของตนเองผิด มีแต่โทษว่าเป็นความผิดของ ‘นังจิ้งจอก’
เย่อวี๋หรานพูดสมานเป็นกาวใจให้สองสามีภรรยา หลิวซื่อจะได้ไม่ถือโทษจูเอ้อร์และใช้ชีวิตคู่อย่างสงบสุข
นางถอนหายใจโล่งอก ผู้หญิงยุคนี้น่าสงสารนัก โชคดีที่นางมาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่หลิวซื่อหรือคนอื่น ๆ…
หลังปลอบใจหลิวซื่อ นางก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วเรียกหาจูเอ้อร์
“ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น ทำไมยังไม
