เพียงส่งเจ้ากลับไป” เย่อวี๋หรานให้จูซานฉีกสัญญาขายตัวต่อหน้าเปี้ยนชิวอิ่ง
เปี้ยนชิวอิ่งถอนหายใจโล่งอกเพราะว่าตนเองรอดพ้นสถานการณ์คับขันมาได้ นางนึกไม่ถึงว่าเย่อวี๋หรานจะเรียกสะใภ้สี่อย่างหลี่ซื่อมาแล้วสั่งให้ไปเอายาแท้งลูกมาจากหมอชาวบ้าน
นางหน้าเปลี่ยนสีทันใด “ท่านจะเอายาแท้งลูกมาทำอะไรกัน?”
“ก็ต้องเอามาทำแท้งลูกในท้องเจ้าน่ะสิ” เย่อวี๋หรานตอบ “ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าอุ้มท้องสายเลือดของสกุลจูไปทั่วหรือ ข้าเตรียมส่งตัวเจ้าคืนให้นายท่านเจี่ย แต่คงไม่ปล่อยให้เจ้ากลับไปพร้อมระเบิดลูกนี้”
ทุกคนไม่เข้าใจว่า ‘ระเบิด’ หมายความว่าอย่างไร ทว่าก็รับรู้ได้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดี
“เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรลูกในท้องนางก็เป็นลูกของเหล่าเอ้อร์…” คนในยุคสมัยนี้ให้ความสำคัญเรื่อง ‘มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง’ ทันทีที่จูเหล่าโถวได้ยินว่าเย่อวี๋หรานต้องการแท้งเด็กคนนี้ เขาก็ไม่สบายใจและไม่เต็มใจที่จะให้ทำเช่นนั้น
เย่อวี๋หรานมองค้อน “เจ้าต้องการลูกที่เกิดจากนังแพศยาผู้นี้หรือ เช่นนั้นในภายภาคหน้าเจ้าจะอธิบายกับเด็กคนนี้อย่างไรว่ามีพ่อคนเดียวกัน แต่อู๋เป่ากลับเป็นนายน้อยคนสุดท้อง เขากลับต้องเป็นข้ารับใช้ไปชั่วชีวิต”
“เอ่อ…” จูเหล่าโถวอึกอักก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้น… ปฏิบัติกับเขาให้เท่าเทียมกับอู๋เป่าไม่ได้หรือ?”
“ปฏิบัติเท่าเทียมกันหรือ?” เย่อวี๋หรานแค่นเสียงบอก “ดีนัก ต่อไปข้ารับใช
