้คนอื่นเห็นเข้าคงได้เอาเป็นเยี่ยงอย่าง ทั้งวันไม่ทำสิ่งใดนอกจากยั่วยวนเจ้านายผู้ชายในบ้าน นั่ง ๆ นอน ๆ อุ้มท้องมีลูก แล้วเราจะอยู่กันได้หรือ เรามีหลานอยู่ที่บ้านตั้งห้าคน สะใภ้ทั้งหลายก็ยังอายุน้อยกัน ใช่ว่าจะมีลูกอีกไม่ได้ เจ้าจะรีบร้อนอะไรนักหนา สะใภ้คนหนึ่งมีหลานให้ท่านได้มากมาย ยังไม่เพียงพอให้เจ้าอุ้มชูหรือ?”
นางคิดว่าเท่านี้ยังไม่สาสม จึงเอ่ยสำทับว่าหากจูเหล่าโถวคิดว่ายังมีหลานไม่เพียงพอ ต่อไปนี้ให้เขามีหน้าที่คอยดูแลอู๋เป่า อุ้มทั้งวันทั้งคืน เมื่อคิดว่าพอแล้วค่อยวางลงได้
จูเหล่าโถวจนปัญญา “ข้าไม่ได้จะทักท้วงอะไร เพียงแค่สงสารเด็กเท่านั้น… ก็ได้ เจ้าไม่ต้องการเด็กคนนี้ก็ตามใจเจ้าเถิด ถึงอย่างไรครอบครัวเราก็มีหลานมากพอแล้ว…”
เขาไม่กล้าขัดเย่อวี๋หรานอีกเพราะเกรงว่าขืนทำเช่นนั้นหน้าที่เลี้ยงดูอู๋เป่าจะตกเป็นของตนจริง ๆ
เขาชอบหลาน ๆ ไม่ได้หมายความว่ายินดีป้อนข้าวป้อนน้ำให้ เขาแก่ปูนนี้แล้ว ต้องการเพียงใช้ชีวิตอย่าง ‘สงบสุข’
“เช่นนั้นก็หุบปากเสีย” เย่อวี๋หรานกล่าว
เปี้ยนชิวอิ่งตื่นตระหนกเสียจนเรียกหาจูเอ้อร์ “พี่จูเอ้อร์…”
น่าเสียดายที่เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองนาง
หลี่ซื่อออกจากบ้านไปแล้ว เปี้ยนชิวอิ่งเห็นว่าทำเช่นนี้ไม่ได้ผลจึงหันไปกัดแขนถังต้าไห่
ถังต้าไห่ไม่ทันระวัง เมื่อถูกนางกัดเข้าเต็มแรง เขาจึงเผลอปล่อยมือ
เปี้ยนชิวอิ่งถือโอกาสนี้วิ่งหนีออกไป
ไม่จำเป็นต้องให้เย่อวี๋หรานออ
