กคำสั่ง ถังต้าไห่ที่ปล่อยมือโดยไม่รู้ตัวก็ไล่ตามนางไป ถังเสี่ยวไห่เองก็รีบวิ่งตามไปช่วยเช่นกัน
เปี้ยนชิวอิ่งวิ่งไปได้ไม่ไกล ไม่ทันได้พ้นประตูนางก็ถูกสองพี่น้องสกุลถังจับตัวกลับไป
“ปล่อยข้า!”
“ปล่อยข้านะ!”
“พวกเจ้าชิงตัวลูกสาวผู้อื่น ข่มเหงรังแกคน สวรรค์ไม่ละเว้นพวกเจ้าแน่”
……
นางดีดดิ้นและกรีดร้องขณะถูกลากตัวกลับมานั่งต่อหน้าเย่อวี๋หราน
“เหอะ…. เจ้าไม่ได้ต้องการเป็นอนุของเจ้ารองหรอกหรือ เมื่อก่อนก็อยู่กับนายท่านเจี่ย ตอนนี้ถึงคราวของเจ้ารอง อนุต่างก็ไป ๆ มา ๆ เช่นนี้ทั้งนั้น เจ้าเคยเป็นอนุมาก่อน ยังไม่เข้าใจกฎของการเป็นอนุอีกหรือ เอาละ เลิกดิ้นรนแล้วดื่มยาแท้งลูกแต่โดยดี แล้วข้าจะได้ส่งเจ้ากลับไป”
เปี้ยนชิวอิ่งจ้องเย่อวี๋หรานเขม็ง “ท่านไม่กลัวว่าข้าจะบอกนายท่านเจี่ยว่าต้นพริกของครอบครัวท่านนั้นถูกขโมยมาจากบ้านเขาบ้างหรือ?”
สมาชิกสกุลจูที่เหลือตื่นตกใจ ใช่แล้ว มันเป็นเหตุผลที่พวกเขา ‘รับ’ เปี้ยนชิวอิ่งมาตั้งแต่แรกไม่ใช่หรอกหรือ ทว่าตอนนี้ท่านแม่ต้องการส่งนางกลับไป คงจะไม่…
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้วถามด้วยความฉงน “พูดอะไรของเจ้า ต้นพริกอะไร ขโมยหรือ เจ้าน่ะหรือ?”
นางกวาดตามองดูแคลนอีกฝ่ายหัวจรดเท้า
“สิ่งที่หลุดจากปากอนุหลบหนีอย่างเจ้า คิดว่าจะมีใครเชื่อหรือ?” นางปั้นหน้าเหลือจะเชื่อ “เจ้าคิดว่าทุกคนจะโง่หรือ หากเจ้าน่าเชื่อถือขนาดนั้น เหตุใดต้องหลบหนีมาจากสกุลเจี่ยด้วย แล้วตอนที่เจ้าหนีมาไ
