ป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวท่าน ท่านทำกับผู้มีพระคุณเช่นนี้หรือ?”
“เหอะ! ขี้ข้าก็คือขี้ข้า เจ้าทำสิ่งที่ขี้ข้าสมควรทำแล้ว เมื่อเจ้านายพอใจก็เพียงชมเชยเจ้า เจ้ากลับถือตนเป็นใหญ่ อยากจะชุบตัวแล้วเสวยสุขอย่างนั้นหรือ”
สมาชิกสกุลถังทรุดเข่าลง “ข้าน้อยไม่กล้า”
เหตุที่พวกเขาไม่ได้ขยับก่อนหน้านี้เพราะไม่ได้ถูกเย่อวี๋หรานกล่าวถึง ทว่าตอนนี้ต่อว่ามาถึงข้ารับใช้ ปลาในข้องเดียวกัน ไฉนเลยจะไม่มีท่าทีตอบสนอง พวกเขากลัวว่าตนเองจะถูก ‘คิดบัญชีย้อนหลัง’
“เห็นไหม นี่คือท่าทีที่ข้ารับใช้ควรเป็น” เย่อวี๋หรานกล่าวชม “นายไม่พอใจขี้ข้าขายหน้า นายขายหน้าขี้ข้าตายตก นายโมโหขี้ข้ารับผิด นี่คือ ‘กฎ’ ที่ต้องจำให้ขึ้นใจไม่ใช่หรือ”
“สิ่งที่ข้ารับใช้ทำล้วนเป็นหน้าที่ ไม่คู่ควรกับคำชมของเจ้านาย” ถังเหล่าโถวดูสั่นกลัวขณะรีบโขกหัวคำนับให้นาง
เขาโพล่งมาคราวนี้พุ่งเป้าไปยัง ‘สายเลือด’ ของเปี้ยนชิวอิ่ง
“ดูเจ้าสิ แตกต่างจากพวกเขาอย่างไร คิดดูเอาเถิด ‘อนุหลบหนี’ อย่างเจ้ายังมีหน้ามาเถียงข้าฉอด ๆ เช่นนี้หรือ ขี้ข้าที่ไม่รู้จักทำตาม ‘กฎ’ สมควรถูกทุบตีจนตายให้เป็นเยี่ยงอย่างกับพวกเขา มีลูกในท้องแล้วอย่างไร หากขี้ข้าคนอื่นพากันทำตามเจ้าหมด ต่อไปสกุลจูจะควบคุมคนได้อย่างไร” เย่อวี๋หรานกล่าว
สมาชิกสกุลถังกล่าวขออภัยในความผิดพลาด “ข้าไม่กล้า ข้าจะเป็นข้ารับใช้ที่ดี จะไม่ทำเรื่องเสื่อมเสียให้เจ้านายแปดเปื้อน”
เพียงเท่านั้นสมาชิกส
