ญ่ได้” จูเหล่าโถวลากจูต้าลงน้ำอีกครา
จูต้าก็รู้สึกกลัวอยู่บ้างเช่นกันที่ชื่อของตัวเองถูกเรียกขึ้นมา เขารู้ว่าไม่ใช่ความผิดตัวเอง และไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกใจฝ่อ
“เรื่องนี้เป็นความจริงขอรับ ไม่กี่วันก่อนพริกของพวกเรามีปัญหาจริง ๆ…” จูต้าบอกว่าวันหนึ่งหลี่ซื่อสังเกตเห็นเรื่องที่ใบของพริกมีสีเหลือง
หลี่ซื่อออกมาอธิบายว่าในยามที่เก็บพริกบังเอิญเห็นเข้าจึงบอกให้ทุกคนรู้ทันที
ทุกคนในหมู่บ้านรู้เรื่องนี้เข้าก็ล้วนวิ่งมาช่วย แต่ไม่มีผู้ใดเคยปลูกพริก ทุกคนจึงไม่รู้ว่าสาเหตุคืออันใดจนลำบากกันอยู่พักหนึ่ง
ในยามนั้นเองเปี้ยนชิวอิ่งก็ปรากฏตัว
“ท่านแม่ แม่นางเปี้ยนผู้นี้บอกว่านางเป็นอดีตชาวสวน พริกของท่านที่ซื้อไปก็เป็นพริกจากบ้านนางเจ้าค่ะ…” ยามที่หลี่ซื่อพูดก็ยังระมัดระวังท่าทีของเย่อวี๋หรานไปด้วย กลัวว่าอีกฝ่ายจะระเบิดโทสะออกมา
เฮ้อ รู้สึกว่าตัวเองจะต้องกลับไปเป็นคนเลวอีกครั้งแล้ว!
ความจริงอนุนี่ก็ไม่ใช่ของผู้ชายในบ้านข้าด้วย!
สืบสาวราวเรื่องไปมา คาดไม่ถึงว่าเรื่องนี้กลับย้อนมาหาตัวเอง เย่อวี๋หรานรู้สึกขมขื่นจนแทบไม่อยากเอ่ยอันใด
ใบหน้าของนางไร้ความรู้สึก สายตากวาดมองไปยังทุกคนที่อยู่ตรงนั้น มีเพียงเปี้ยนชิวอิ่งผู้เดียวที่นางไม่ได้มองราวกับผู้หญิงคนนี้ไม่มีตัวตน “เช่นนั้นเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของข้าหรือ?”
เปี้ยนชิวอิ่งรู้สึกแปลก ๆ ก่อนหน้านี้ยามที่เกิดเรื่องของ
