“ข้าดื่มไปไม่กี่จอก ไม่ได้เมา เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องส่งข้า ไปทำธุระของเจ้าเถอะ! ข้าจะกลับไปเอง” นางพูดพร้อมกับโบกมือ ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากศาลาไป
เหลิ่งหวาเห็นดังนั้นแล้วก็ตามไปอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้าไปใกล้นัก ใช่ ท่าทางของนายหญิงไม่เหมือนกับกำลังเมา เพียงแต่เมื่อครู่นี้พวกเขาคุยกันเรื่องอะไร อีกทั้งพอนึกถึงสีหน้าตอนโม่เฉินจากไป แม้จะกำลังยิ้มอยู่ แต่ความเหงาที่อธิบายไม่ได้นั้น เขาก็รู้สึกได้เช่นกัน
อีกด้านหนึ่ง หลังจากหวันเหยียนเชียนหวาออกจากจวนตระกูลเฟิ่งแล้ว นางก็มุ่งหน้าไปทางสำนัก ครั้นกลับถึงสำนักก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว
นางกลับไปอาบน้ำที่ยอดเขาหลักก่อน เมื่อผ่อนคลายลงแล้ว พอฟ้ามืดจึงค่อยไปยังเรือนที่จวินเจวี๋ยซางพักอยู่ เมื่อเข้าไปในเรือน ชายวัยกลางคนที่เฝ้าอยู่ข้างในก็เดินมาต้อนรับนางด้วยความยินดี
“คุณหนูหวันเหยียน! ท่านกลับมาแล้วหรือ?” ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่านางที่จากไปพร้อมโทสะจะไม่กลับมาอีก คิดไม่ถึงเลยว่านางจะกลับมา เห็นทีนางคงปล่อยวางหัวหน้าพรรคของพวกเขาไม่ได้เป็นแน่
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขาคราหนึ่ง ถามว่า “จนถึงตอนนี้แล้วเขายังไม่ฟื้นใช่หรือไม่”
“หัวหน้าพรรค
