นก็เข้าไปต้อนรับด้วยความยินดีทันที
“คุณหนูหวันเหยียน หัวหน้าพรรคของข้าฟื้นแล้ว”
เมื่อได้ฟังดังนั้น หวันเหยียนเชียนหวาพลันหยุดฝีเท้า ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย เขาฟื้นแล้วจริงๆ
“หัวหน้าพรรคฟื้นขึ้นมาได้ไวขนาดนี้ ล้วนเป็นเพราะคุณหนูหวันเหยียนแท้ๆ คุณหนูหวันเหยียน ขอบคุณท่านยิ่งนัก จริงสิ หัวหน้าพรรครอคุณหนูหวันเหยียนอยู่ข้างใน คุณหนูหวันเหยียนเข้าไปเถอะ!” บนใบหน้าของชายวัยกลางคนมีแต่รอยยิ้ม หลังจากคารวะครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็ถอยออกจากเรือนไปทันที
หวันเหยียนเชียนหวายืนอยู่ในลานครู่หนึ่ง ไม่ได้เข้าไปทันที ข้างในเรือนนั้น จวินเจวี๋ยซางที่ได้ยินว่านางมาถึงแล้วไม่เห็นนางเข้ามา เขาพลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกมาเอง
“เหตุใดไม่เข้ามา” เขายืนมองนางที่อยู่ในลานจากตรงประตูเรือน น้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย เพียงแต่สายตาที่จ้องมองนางมีประกายที่ไม่ชัดเจนเพิ่มขึ้นมา
หวันเหยียนเชียนหวาช้อนสายตามองไป เห็นเขาค้ำประตูยืนอยู่ สวมเพียงชุดด้านใน ชุดตัวนอกเพียงคลุมไว้อยู่บนร่างอย่างง่ายๆ เรือนผมสีดำทิ้งตัวอยู่ข้างหลัง ใบหน้าหล่อเหลาดูสดใสขึ้นกว่าสองสามวันก่อนมาก และตอนนี้ดวงตาคู่นั้นก็กำลังจ้องมองนางนิ่ง
