้ถึงเรื่องนี้แล้ว
นางอธิบายพร้อมรอยยิ้ม “พวกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังข้าพูดให้จบก่อน เรื่องเป็นเช่นนี้…”
จากนั้นก็พูดเรื่องที่จูชีจะไปเรียนที่อื่น จูซานต้องตามไปด้วย ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าที่เรียนหนังสืออยู่ในตำบลอันจิ่วก็จะไม่มีคนคอยดูแล
เกวียนเทียมวัวคันนี้เตรียมไว้ให้เด็กทั้งสอง
“เด็กเล็กขนาดนี้ จะให้อยู่กันเองในตำบลก็คงไม่ได้กระมัง?”
“ข้าไม่วางใจก็เลยคิดว่าจะให้เทียวไปเทียวกลับ พวกเขาอยู่ในสายตาทุกวันเช่นนี้ก็ไม่ต้องคอยพะวงว่าพวกเขาอยู่ข้างนอกจะได้กินดีอยู่ดีหรือไม่ ได้รับความลำบากหรือเปล่า”
“ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเช้าเย็นกลับทุกวันเช่นนี้ จะรบกวนเกวียนของพวกท่านไปตลอดก็คงไม่ค่อยสะดวกนัก ทั้งยังอาจกระทบการค้าของพวกท่านอีกต่างหาก ข้าจึงคิดว่า ทำเกวียนเทียมวัวไว้ใช้งานเองสักคันก็ดีเหมือนกัน”
“ถึงอย่างไรช่วงเพาะปลูกที่บ้านก็ต้องได้ใช้ วิธีทำนาน้ำของพวกข้าจำเป็นต้องใช้วัวอยู่แล้ว เพราะต้องไถนาอย่างละเอียด ในหมู่บ้านมีวัวแค่ไม่กี่ตัว ถึงเวลานั้นเกรงว่าจะไม่พอใช้”
