คนพิการ ไม่ถูกตีตายก็แปลกแล้ว!
เมื่อครู่เย่อวี๋หรานยังเกรงว่าทุกคนจะกังวลจึงไม่ได้พูดให้ชัดเจน แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจูต้าจะโทษว่าเป็นความผิดของจูซาน
ครั้นไม่มีทางเลือก นางจึงทำได้เพียงเล่าเรื่องราวใหม่อีกครา “ข้าจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่อาจโทษเจ้าสามได้ ต้องโทษข้า ยามนั้นเป็นข้าที่ตัดสินใจไปยังสกุลเฉิน ต่อมายามที่เกิดเรื่อง เจ้าสามยังทำงานอยู่ข้างนอก ไม่อาจโทษว่าเป็นความผิดเขาได้…หลังจากนั้น หากไม่ใช่เพราะเขาวิ่งมาช่วย ข้าคงไม่มีหนทางจะฟื้นฟูบาดแผลได้มั่นคงเช่นนี้ เพื่อรวบรวมค่ารักษาและลดภาระของพวกเจ้า เขาเกือบทำลายกฎที่ลูกหลานสกุลจูไม่อาจทำการค้าได้”
ยามนี้คนสกุลจูตระหนักได้แล้วว่าอู๋เจียงผู้นั้นตกลงแล้วมาทำอันใดที่นี่ เหตุใดเขาจึงมาตั้งไกลจากเมืองผู่โซ่วมาถึงหมู่บ้านสกุลจูเพื่อทำการค้า
หมู่บ้านสกุลจูเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่ค่อยมีคนรู้จักนอกจากจะมีคนกลางติดต่อให้ ไม่เช่นนั้นผู้ใดจะนึกถึงที่นี่ได้?
“นั่นก็เป็นความผิดของเขาขอรับ” จูต้าหัวรั้นเป็นอย่างยิ่ง “ออกไปข้างนอกก็ควรจะวังให้มาก เขาเป็นผู้ชายที่โตแล้วกลับดูแลแม่ที่ชราของตัวเองไม่ได้ ไม่มีอนาคต ไร้ความสามารถ…”
“เช่นนั้นเจ้าจะตำหนิว่าข้าไม่ระวังใช่หรือไม่ ปกติฉลาดเฉลียวเช่นนั้นยังถูกคน ‘ใส่ความ’ ได้อีก?” เย่อวี๋หราเผยความรู้สึกไม่มีความสุขพลางกล่าวออกมา “มีโจรร้อยวัน ไฉนเลยจะป้องกันโจรได้ทั้งร้อยวัน คนออกนอกบ้านจะสามารถคาดเดาเรื่องท
