้าดูแลท่านแม่ ดูแลประสาอะไรกัน หา? ตอนนี้ท่านแม่เดินไม่ได้แล้วเจ้ารู้หรือไม่…” จูต้าเดือดดาล ยกหมัดขึ้นอีกครา
ได้ยินจูต้าพูดเรื่องนี้ จูซานก็ยิ่งไม่ปิดบัง “ที่แท้ท่านก็พูดถึงเรื่องนี้ เรื่องนี้เป็นข้าผิดเอง เป็นข้าไม่ดูแลท่านแม่ให้ดี ข้ายอมรับว่าเป็นความผิดข้า…”
“เจ้ายอมรับก็ดี!”
……
จูซานยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้จูต้าต่อยไปหลายหมัด
เย่อวี๋หรานตกใจไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบพูด “เจ้าใหญ่ เจ้าทำอันใด? สิ่งที่ข้าพูดล้วนทะลุหูไปหมดแล้วหรือ? หยุดเสีย…ไม่ได้ยินหรือ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าสาม”
“ท่านอย่าปิดบังแทนเขาเลยขอรับ หากไม่ใช่เขาก็ต้องเป็นเจ้าเจ็ด แต่เจ้าเจ็ดอยู่ในสถานภาพอย่างไรพวกเราล้วนรู้ดี เจ้าเจ็ดพึ่งพาไม่ได้ ออกไปนอกบ้านเจ้าสามต้องเป็นผู้ดูแลท่านแม่ ข้ากำชับไปตั้งมากเขาก็ยังไม่อาจดูแลท่านให้ดีได้ เช่นนั้นก็เป็นความผิดของเขาขอรับ!” จูต้าคว้าคอเสื้อของจูซาน ทั้งยังต่อยไปหมัดหนึ่งอีกครา
เย่อวี๋หรานร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง “เจ้ารอง เจ้าสี่ เจ้าห้า พวกเจ้ายืนทึ่มกันทำไม ไปดึงคนออกมาให้ข้าสิ!”
จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่ที่ถูกเรียกรีบเดินไปข้างหน้า คนหนึ่งคว้าจูต้า คนหนึ่งดึงจูซาน ไม่ง่ายเลยกว่าจะจับคนแยกได้
ยามที่ดึง จูเอ้อร์ก็ยังจงใจเคลื่อนไหวช้าหน่อย ทำให้จูต้าชกไปได้อีกหลายหมัด
สมควรแล้ว! ใครใช้ให้เจ้าดูแลท่านแม่ไม่ดีเล่า สมควรถูกทุบตีหลาย ๆ ทีเลย!
ยามออกไปยังดี ๆ อยู่ แต่ยามกลับมากลับกลายเป็น
