บทที่ 848 ตอบกลับด้วยเหตุผล
“จริงหรือ?” จูปาเม่ยกล่าว “นั่นเป็นเพราะเจ้ายังไม่เคยผ่านความยากลำบากจริง ๆ ยามที่เจ้ามาที่บ้านของพวกเรา ครอบครัวพวกเราก็ร่ำรวยขึ้นแล้ว พอจะมีเงินอยู่บ้างจนสามารถกินอิ่มและมีเสื้อผ้าอุ่น ๆ ใส่ หากเป็นเมื่อก่อนยามที่ครอบครัวพวกเรายากจน เมื่อเจ้ามาถึงคงอยู่ได้ไม่กี่วันก็วิ่งหนีไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเนื้อเลย แม้แต่จะมีข้าวต้มกินทุกวันยังไม่มี กินแบบอดมื้อกินมื้อ ต่อให้หิวทั้งวันก็ยังต้องไปทำงาน…”
จูปาเม่ยหวนนึกถึง ‘ชีวิตที่ยากจนข้นแค้น’ ทั้งหมดต่อหน้าเปี้ยนชิวอิ่ง
ชีวิตยากลำบากถึงเพียงนั้น พวกพี่ชายของนางก็รูปร่างบึกบึนไม่เท่าในยามนี้ ผอมแห้งไม่เป็นผู้เป็นคน ดูน่าเกลียดชนิดที่กินข้าวทั้งที่ยังไม่ล้างมือ ยามนอนก็ไม่ล้างเท้า เสื้อผ้าสกปรกก็ไม่เปลี่ยน นอนลงไปบนเตียงทั้งอย่างนั้น…
“เจ้ายังไม่เห็นพี่รองของข้าในยามนั้น สวรรค์! เจ้าต้องได้เห็น เดาว่าแม้แต่จะมองเจ้ายังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ” จูปาเม่ยกล่าว “เจ้าลองนึกถึงขอทานตามถนนดู นั่นคือภาพลักษณ์ของพี่รองข้า สกปรกเสียยิ่งกว่าสกปรก สิ่งสกปรกบนร่างกายเพียงถูครั้งเดียวก็หลุดออกมาแล้ว…”
จูปาเม่ยก็เป็นคนที่หลักแหลมผู้หนึ่ง ยามที่พูดก็ยังสังเกตท่าทีของเปี้ยนชิวอิ่งไปด้วย จึงพบว่าอีกฝ่ายยิ่งรับไม่ได้มากขึ้นเรื่อย ๆ และนางก็ยิ่งพูดอย่างกระตือรือร้น
หลังจากพูดเรื่องนี้ทั้งยังได้ยินเรื่องทั้งหมดของร่างกายพี่รองของนาง ก็ทำให้อ
