‘พิธีรับภรรยา’ ดังเช่นก่อนหน้านี้แล้ว
หากเกิดขึ้นอีกในยามที่นางจะนอนกับจูเอ้อร์ นางคงพูดได้ว่ายากจะรับได้แล้ว
จูปาเม่ยไม่พูดก็แล้วไปเถอะ นางก็ยังสามารถยิ้มให้จูเอ้อร์ได้อย่างอ่อนโยน แต่หลังจากรู้เรื่องราวที่ไม่เคยรู้เหล่านั้นแล้ว นางก็ไร้หนทางจะเผชิญกับความรู้สึกของเขา
แม้ว่าจูเอ้อร์จะมาหานางเอง ส่งอาหารให้นาง เอาเครื่องมือมาให้นางอย่างมีความสุข ทว่าหลังจากเขายื่นมือเข้ามา นางก็จะนึกถึงภาพเขา ‘แคะขี้หูขี้ตา ถูขี้ไคล จับหนูจับแมลงสาบ…’
“อึก…”
พลันรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
“เจ้าเป็นอันใด? เด็กคนนี้สร้างปัญหาให้เจ้าอีกแล้วหรือ?” จูเอ้อร์ไม่รู้เรื่องเหล่านี้ เห็นนางมีท่าทียากลำบากก็คิดเพียงจะปลอบประโลมนาง
แต่จูเอ้อร์ยิ่งเข้าใกล้เปี้ยนชิวอิ่งมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งนึกขึ้นมาว่า…ยามนั้นร่างของเขาเหม็นมากราวกับตกลงไปในส้วมหลุม
“อึก…” นางรีบยื่นมือไปขวางจูเอ้อร์ และกล่าวอย่างร้อนรน “ท่านอย่าเข้ามา!”
อย่าให้ข้าได้กลิ่นจากร่างเจ้า!
อึก น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!
“ทำไม เกิดอันใดขึ้น?” จูเอ้อร์ยืนอยู่ที่เดิมด้วยความสับสน ทั้งยังกลัวว่านางจะโกรธจึงไม่กล้าขยับทำได้เพียงมองนาง
เปี้ยนชิวอิ่งแม้แต่มองก็ยังไม่อยากมอง จึงปิดจมูกแล้วกล่าวว่า “เหม็นเกินไปแล้ว..”
จูเอ้อร์คิดว่านางพูดถึงเรื่องที่นาง ‘คลื่นไส้’ จึงยิ้มออกมา “ข้าคิดอันใดเสียที่ไหน ไม่เป็นไร ไม่เหม็นเลยแม้แต่น้อย”
เขายังเกรงว่าเปี้ยนชิวอิ่งจะไม่เชื่อ จ
