ใช่ว่าเป็นอย่างที่ปาเม่ยพูดกระมัง?” จูซื่อตกใจ “หากมาที่นี่เพราะสูตรของครอบครัวจริง เช่นนั้นก็เป็นปัญหาแล้ว ยามนี้นางตั้งท้องลูกของพี่รองแล้ว แม้พวกเราอยากจะขับไล่นางออกไปแต่ก็ไม่อาจไล่ไปได้”
ทั้งยังตำหนิจูเอ้อร์ขึ้นมา “จริง ๆ เลยเชียว พี่รองก็อีกคน ถึงพี่สะใภ้รองจะน่ารำคาญไปบ้างแต่เขาก็มีภรรยาอยู่แล้ว เขาไม่รักภรรยาตัวเองก็แล้วไปเถอะ แต่เหตุใดต้องไปทำเช่นนั้นกับหญิงอื่นด้วย? เป็นเช่นนี้แล้วจะทำอย่างไรเล่า?”
“หากเป็นเช่นนี้จริง ๆ พวกเราก็มีปัญหาแล้ว!” จูอู่ก็ปวดหัวเช่นกัน
ที่สำคัญคือพวกเขาไม่รู้ว่าผู้ใดส่งเปี้ยนชิวอิ่งมา และควรต้องระวังผู้ใด เกรงว่ายามที่ไป ‘สอบถาม’ จะบังเอิญเจอผู้ลงมือแล้วตกหลุมพรางของคนเข้าพอดี
“ขอเพียงพวกเราซ่อนสูตรไว้ให้ดี นางก็ไม่อาจขโมยไปได้กระมัง?” จูปาเม่ยกล่าว “หากสร้างปัญหาไม่ได้แล้วจะไปใส่ร้ายผู้ใดได้? กลอุบายเช่นนี้พวกเราก็ล้วนเคยชินกันแล้ว”
“ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องระวังไว้ก่อนค่อยว่ากัน ทางฝั่งข้าก็จะไปหาคนถามไถ่ดูสักหน่อย” จูอู่กล่าว
“ก่อนหน้านี้ยังคิดจะรอให้ท่านแม่กลับมาก่อน จะได้รู้ว่านางจริงใจหรือไม่ มายามนี้ดูท่าแล้วพวกเราควรต้องไปตรวจสอบกันก่อน ไม่ว่าท่านแม่จะอยู่ที่นี่หรือไม่ ขอเพียงตรวจสอบเบื้องหลังของนางได้อย่างชัดเจน เรื่องทั้งหมดก็จะกระจ่าง”
“จะไปหาพี่เป้าหรือ?”
“อืม”
……
หลังจากวันนั้น เปี้ยนชิวอิ่งก็ไม่คิดจะมาหาจูปาเม่ยอีก เพราะนางไม่อยากได้
