กนางโวยวายไปจะไม่กลายเป็นคนโง่เง่าเหมือนภรรยาของจูเอ้อร์หรือ?
จูเอ้อร์นิ่วหน้า “เมียเจ้าสี่ พูดอย่างนั้นได้อย่างไร ใครมีมลทินกัน?”
หลี่ซื่อเอ่ยทั้งที่ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า “หลับนอนกับสามีคนอื่นและตั้งท้องก่อนแต่งงาน ต่อให้มีเหตุผลก็ยังมีมลทินอยู่ดี หากพี่รองเห็นว่าสิ่งนี้ไม่ถูกต้องก็ลองนำเรื่องนี้ไปบอกเล่าแล้วถามคนอื่นดู”
จูเอ้อร์ย่อมรู้ว่าเป็น ‘ความจริง’ ทว่าไม่ต้องการได้ยินคนในครอบครัวพูดจาเช่นนี้ใส่แม่นางเปี้ยน เขาจึงกล่าวปกป้องนาง “ใช่ว่านางเต็มใจทำ ข้าเป็นคนบังคับขืนใจนาง…”
“พี่รอง” หลี่ซื่อเอ่ยขัด “ท่านกล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร อยากนำเรื่องนี้ออกนอกบ้านแล้วถามกับผู้คนว่านางไร้เกียรติหรือไม่หรืออย่างไร ตอนนี้ท่านแม่ไม่อยู่ ท่านคิดว่าท่านแม่กลับมาได้ยินข่าวลือแบบนี้แล้วนางจะทำอย่างไร”
จูเอ้อร์ชะงัก
หากมารดากลับมาได้ยินข่าวลือเช่นนี้ เกรงว่านางคงอยากทุบตีเขาเจียนตาย
เขาไม่คิดว่านิสัยใจคอของมารดาดีขึ้นแล้วนางคงไม่ตีเขาให้น่วม มีแต่จะตีเขาหนักกว่าที่คิดไว้เสียไม่ว่า!
เปี้ยนชิวอิ่งไม่ได้ ‘ถูกจับใส่ตะกร้าล้างน้ำ’ เขากลับลากตัวเองไปข้องเกี่ยวด้วย ทำเอาเขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
จูซื่อเกรงว่าจูเอ้อร์จะโกรธภรรยาตนเองจึงกระแอม “อะแฮ่ม! พี่รอง เรื่องนี้โทษเมียข้าไม่ได้ ท่านทำเรื่องเช่นนี้… ไร้ศีลธรรมเกินไปจริง ๆ! พี่สะใภ้รองเพิ่งคลอดลูกชาย แต่ท่านกับแม่นางเปี้ยนกลับ…”
จูเอ้อร์ไม่มีคำแก้ตัว “ข้าบ
