กยามคลาดสายตาเราไปใช่ไหม?” จูซื่อจ้องจับผิด
พี่สะใภ้รองเพิ่งคลอดลูกชายให้พี่ชายเขา เจ้าตัวยังไม่ยอมไปเจอหน้าลูกตนเอง จะอยู่เฉยในห้องและไม่ไปเจอเปี้ยนชิวอิ่งจริงหรือ?
จูอู่คงไม่ได้หลอกกันใช่ไหม
“ข้าไม่ได้เกี่ยวข้องแล้วทำไมข้าต้องโกหกท่านด้วย ย่อมพูดจริงอยู่แล้ว” จูอู่พูดไม่ออก เขาดูเหมือนคน ‘พูดจาส่งเดช’ หรอกหรือ?
จูซื่อเผยสีหน้าพิกล
“พี่สี่ ท่านมองข้าแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าไม่รู้นี่ เจ้าห้า คนอย่างเจ้า… เจ้าเล่ห์แค่ไหนกัน”
“พี่สี่ ฟังแล้วดูท่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยไม่ใช่หรือ?”
“แหะ ๆ ถึงอย่างไรมันก็หมายความว่าเจ้าฉลาดไงเล่า มัน… หมายความว่าอย่างนั้นแหละ” จูซื่อขำกลบเกลื่อนให้จูอู่ไม่ถือโทษ
อีกฝ่ายกลอกตาแล้วพาเขาไปหาจูต้า
ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องถึงหูพี่ใหญ่ หากเกิดเรื่องขึ้นพี่ใหญ่จะได้มาโทษเขาไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ หลังจากพูดอ้อมค้อมมาพักหนึ่ง จูต้าก็ได้รับรู้เรื่องนี้
จูต้า “…”
ลูกชายเพิ่งคลอด เหตุใดถึงได้มีผีเสื้อปีศาจ*[1]มากมายเพียงนี้
เขาไม่สบายใจอยู่บ้าง “เจ้าสองคนหมายความว่าอย่างไร สงสัยว่าพี่รองของเจ้าไม่รู้ผิดชอบชั่วดีหรือ? เพียงแค่ไม่กลับไปนอนที่ห้อง เขาไม่กลับแล้วมีสิ่งใดต้องกังวล อาจเพราะเกรงว่าจะรบกวนพี่สะใภ้รองของเจ้ากับลูกชายก็ได้ไม่ใช่หรือ?”
“พี่ใหญ่ เราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” จูซื่อหน้าเสียก่อนจะรีบอธิบาย
ทว่าเคราะห์ร้ายที่จูต้าไม่อยากฟังอีกต่อไป ถึงกั
