บทที่ 833 ไม่ใช่ว่านังจิ้งจอกนั่นเป็นคนยุยงหรอกหรือ
“พี่สะใภ้รอง ท่านอยู่ว่าง เหตุใดไม่เย็บเสื้อผ้าให้ลูกในท้องเล่า”
“ข้าทำไปแล้ว ทั้งของฤดูร้อนและฤดูหนาว…” หลิวซื่อกล่าว
ตั้งแต่ตั้งท้อง นางก็เอาแต่ทำสิ่งนี้ เสื้อผ้าเหล่านั้นเพียงพอให้ใส่ได้ถึงสองสามขวบ
หลี่ซื่อเอ่ยว่า “เช่นนั้นท่านก็เย็บเพิ่มอีก ให้มีใส่จนถึงห้าหกขวบไปเลย”
“ข้าเองก็อยากทำอยู่ แต่จะเย็บเสื้อผ้าก็ต้องมีผ้า” หลิวซื่อจนใจกับเงินที่มีอยู่ในมือ ถึงอย่างไรนางก็ท้องโตขึ้นเรื่อย ๆ ทำงานได้น้อยลงทุกวัน เงินที่หาได้ก็น้อยลงตามไปด้วย ทว่านางก็ไม่อาจโวยวายได้ ทำได้เพียงหาข้ออ้าง “อย่าว่าแต่เงินที่ต้องใช้หาซื้อผ้าเลย แต่กว่าจะใส่ได้ก็ต้องอายุห้าหกขวบ เสื้อผ้าทำมาจากผ้า ถ้าเก็บเอาไว้ห้าหกปีคิดว่าจะยังคงสภาพดีอยู่หรือ”
“เช่นนั้นท่านหาซื้อของคุณภาพดีที่ทนทานไม่ได้หรือ?”
“นั่นแพงเกินไป เด็กอายุเพียงเท่าไหร่กันเชียว ทำไมต้องหาซื้อของแพงเพียงนั้นด้วย แค่ใส่ได้ก็พอแล้ว”
……
พูดอ้อมอยู่นาน ในที่สุดหลี่ซื่อก็โพล่งบอก “พี่สะใภ้รอง ท่านไปเสียเถิด ท่านไม่ยุ่งแต่ข้ายุ่ง”
ไม่รอให้นางพูดต่อ หลิวซื่อก็ตบเข่าฉาดราวกับนึกบางอย่างได้ “โธ่เอ๊ย เจ้าพูดอยู่ตั้งนาน ทำเอาข้าลืมเรื่องนังจิ้งจอกนั่นไปเลย”
หลี่ซื่อ “…”
“ไม่ได้การ ข้าต้องไล่นางออกไป จะปล่อยให้นางตามอ้อล้ออยู่รอบตัวสามีข้าไม่ได้ บางทีเขาอาจหวั่นไหวในสักวัน ถึงตอนนั้นข้าคงได้แต่ร่ำไห้”
หลี่ซ
