ื่มกันต่อ ถึงอย่างไรช่วงบ่ายก็ไม่ได้มีสิ่งใดต้องทำ แม้เมาก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงได้ อย่างนั้นจึงเรียกว่าสุขสบายอย่างแท้จริง”
……
เปี้ยนชิวอิ่ง ‘พูดคุย’ กับจูเหล่าโถวอย่างออกรส ด้านพี่น้องตระกูลจูเองก็อารมณ์ดีเช่นกัน
ระหว่างที่เย่อวี๋หรานไม่อยู่ แม้สะใภ้ทั้งหลายจะไม่ได้หมางเมินพ่อของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้เอาใจใส่ให้มีความสุขเป็นพิเศษเช่นกัน
กอปรกับเรื่องมากมายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเขาจึงไม่ค่อยได้เห็นจูเหล่าโถวอารมณ์ดีแบบนี้นัก
เห็นอีกฝ่ายมีชีวิตชีวาเพียงนี้ แม้แต่จูอู่ยังอดแคลงใจไม่ได้ ‘หรือว่าเขาจะคิดมากเกินไป ที่จริงแม่นางเปี้ยนอาจไม่มีเจตนาร้ายเลยไม่ใช่หรือ?’
ฤทธิ์สุราทำให้สติสัมปชัญญะค่อย ๆ ตอบสนองเชื่องช้า
จูอู่รู้สึกสมองตื้อและรู้ว่าตนเองดื่มหนักเกินไปแล้ว เมื่อทานอาหารอิ่มจึงเตรียมเข้านอน
อย่างที่บิดาบอกว่าถึงอย่างไรก็ไม่มีสิ่งใดที่ต้องทำในช่วงบ่าย หากเมาก็กลับไปนอนบนเตียง อันที่จริงเมื่ออยู่ว่างและไม่มีภรรยาอยู่คอยคุม พวกเขาก็สามารถแอบอู้ได้
ไม่มีผู้ใดบงการ ผู้ชายสกุลจูต่างเมามายจนสภาพดูไม่ได้กันหมด แต่ละคนกลับไปห้องของตนเอง
พวกผู้หญิงไม่กล้าดื่มมากเพราะยังต้องรับผิดชอบเก็บกวาด เมื่อเห็นสามีตนเองเมาแอ้แบบนี้พวกนางก็ทั้งโกรธทั้งขบขัน
“พอท่านแม่ไม่อยู่ แต่ละคนก็มีสภาพเช่นนี้กันหมด หากท่านแม่กลับมาเห็นเข้า คอยดูเถิดว่านางจะเล่นงานพวกเขาอย่างไร” หลี่ซื่อพร่ำบ่นกลั้วหัวเราะ
หลินซื่อ
