็นคนอย่างไร เขาไม่ได้มีความคิดร้ายกาจแบบนั้น อย่างมากก็เพียงซื่อและถูกล่อลวงง่ายเท่านั้น อีกอย่างใช่ว่าครอบครัวเราไม่มีกฎที่ท่านแม่กำหนด ผู้ชายสามารถมีภรรยารองได้หากอายุสี่สิบแล้วยังไม่มีลูกชาย ท่านกำลังจะคลอดลูกแล้ว มีสิ่งใดต้องกังวลอีก”
“สามีเจ้าไม่ได้ถูกล่อลวง เจ้าย่อมไม่มีปัญหากับเรื่องนี้” หลิวซื่อแทบจะกลอกตาขณะพูดคำแสลงใจออกมา
หลี่ซื่อ “…”
เจตนาดีของนางกลายเป็นเครื่องในของลา*[2]ไปแล้วหรือ
หากไม่ใช่เพราะแม่สามีไม่อยู่และนางกลัวว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายที่บ้าน นางคงไม่คิดอยากใส่ใจ
อาหารมื้อเที่ยงตั้งเต็มโต๊ะ รวมถึงไหสุรา พี่น้องสกุลจูตรากตรำทำงานหนักมาหลายวัน วันนี้พวกเขาได้กินกันอิ่มหนำสำราญใจ
โดยเฉพาะจูเหล่าโถว เขากล่าวชมเปี้ยนชิวอิ่งหลายครั้ง บอกว่านางเก่งเหมือนภรรยาตนเอง คล้ายภรรยาของเขาในวัยสาว
เปี้ยนชิวอิ่งหน้าแดง “ท่านเลิกเอาแต่ชมข้าเถิด ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่ทำในสิ่งที่สมควรเท่านั้น ท่านทานเยอะ ๆ อาหารพวกนี้อร่อยเข้ากับสุราพวกนี้มาก…”
เอ่ยคล้ายเกรงว่าจูเหล่าโถวจะดื่มหนักเกินไป จึงให้เขากินอาหารและเลิกจดจ่ออยู่แต่กับการดื่ม
จูเหล่าโถวอารมณ์ดี นอกจากกินอาหารแล้วเขายังดื่มสุราอีกหลายจอก “ฮ่า ๆๆ… อาหารพวกนี้ที่เคยกินอยู่ทุกวันกลับอร่อยยิ่งกว่าเดิม ทุกวันกลับต้องกินไปอย่างนั้น หรือว่าเหล้านี้รสชาติดี มีสุราดีกินสิ่งใดก็อร่อย”
“ในเมื่อท่านชอบก็ดื่มอีกหน่อยเถิด”
“เช่นนั้นมาด
