ดนั้นนะ” พวกเขาหัวเราะพลางส่งสายตาให้กัน ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่ มีเพียงฟั่นหลินที่ถอยหลัง ไม่เข้าร่วมการฝึกซ้อมกับพวกเขา
อาวุโสเหมยเห็นดังนั้น รอยยิ้มผุดขึ้นมาในดวงตา เงาร่างโฉบไหว ตวัดกำปั้นออกไปดุจเงา พุ่งใส่หน้าของพวกเขา…
“โอ๊ย! อย่าตีหน้าสิ อย่าตีหน้า!”
“พลั่กๆๆ!”
“ซี๊ด! โอ๊ย…”
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงเหวี่ยงหมัดและเสียงกรีดร้องดังขึ้นในลานบ้าน ดึงดูดพวกเหลิ่งหวาให้รีบเข้ามาตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น
เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าพอเขามาถึงที่นี่ ภาพที่เห็นกลับทำให้มุมปากกระตุก จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว
“ซี๊ด! สวรรค์! เจ็บจะตายแล้ว!”
“พวกเราหลายคนขนาดนี้ยังต่อยเขาไม่ได้สักครั้งอีกหรือ? เสียเปรียบเกินไปแล้ว!”
“ซี๊ด! หน้าข้า หน้าข้าบวมหรือเปล่า”
“บวม เหมือนหัวหมูเลย”
มื้อค่ำ เฟิ่งจิ่วเห็นพวกเขาก้มหน้าที่ทั้งจมูกเขียวหน้าบวม ก็อดที่จะยักคิ้วไม่ได้
………………………………….
