จากครัวงุนงง คลาดสายตาไปแวบเดียว เปี้ยนชิวอิ่งก็หายไปเสียแล้ว
เจ้าตัวหายไปยังไม่เท่าไหร่ ปัญหาอยู่ที่สามีนางก็หายไปด้วยกัน!
“พี่สะใภ้ ท่านเห็นคนสกุลเปี้ยนบ้างหรือไม่?”
หลิ่วซื่อเพิ่งกลับมาจากให้อาหารกระต่ายหลังบ้าน นางส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ไม่นะ นางไม่ได้ไปที่หลังบ้าน”
หลิวซื่อหันหลังและไม่ได้ถามใครอีก พลันนึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที สองคนนี้คงไม่ทำเรื่องลับหลังนางใช่ไหม?
จูเอ้อร์พาเปี้ยนชิวอิ่งเดินมา ชาวบ้านหลายคนต่างเห็นกันหมด
โดยเฉพาะหญิงปากสว่าง นางตกใจและรีบบอกคนข้างตัว ‘นี่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน?’
“คนไหน?”
“คนที่อยู่ข้างจูเอ้อร์ไงเล่า”
คนข้างนางมองตามแล้วก็แปลกใจเช่นกัน “ดูเหมือนจะไม่ใช่คนในหมู่บ้านเราเลยไม่ใช่หรือ?”
“ไม่ใช่แน่นอน หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวผ่อง ดูเหมือนจะทำไร่ทำนาไม่เป็น…” หญิงปากสว่างพูด “จูเอ้อร์ผู้นี้วาสนาดีนัก ได้เจอกับหญิงงามขนาดนี้เชียวหรือ นี่ คงไม่ใช่บ้านเล็กที่เขาพบข้างนอกใช่ไหม?”
“ไม่ใช่… กระมัง?”
“ทำไมจะไม่ใช่ ครอบครัวพวกเขาไม่ได้ร่ำรวย หญิงแก่ผู้เข้มงวดก็ไม่อยู่บ้าน เป็นธรรมดาที่จะอ่อนไหวไปกับสาวงาม…”
……
จูต้าได้ข่าวจากคนรอบตัว เมื่อเขามองไปก็เห็นจูเอ้อร์เดินอยู่กับหญิงสาวผู้หนึ่ง
เมื่อพิจารณาดูจึงเห็นว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเปี้ยนชิวอิ่งที่มาพักที่บ้านของพวกเขา
เขาสะดุ้ง เหล่าเอ้อร์พานางออกมาได้อย่างไร?
พวกเขาคุยกันแล้วว่าห้ามนางออกไปไหนและให้อย
