๋ ท่านเป็นคนเก่าแก่ในเมืองผู่โซ่ว ข้าคิดว่าท่านคงคุ้นเคยกับภัตตาคารใหญ่ ๆ ทุกแห่งในเมืองใช่หรือไม่?” จูซานเอ่ยจบก็เผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ จากนั้นจึงกล่าวต่อไปว่า “ท่านเคยคิดจะให้พวกเขาทำกิจการ ‘อาหารห่อกลับบ้าน’ ไม่ใช่หรือ บางคนอยากกินอาหารจากร้าน แต่ที่นั่งในร้านก็เต็มแล้ว เหตุใดไม่ทำให้สามารถห่ออาหารกลับไปกินที่บ้านได้เล่า?”
“แบบนั้นก็เป็นไปได้” อู๋เจียงกล่าว “เมื่อก่อนตอนที่ภัตตาคารหม่านเจียงที่นั่งเต็ม ข้าก็เคยให้เจ้าของร้านให้คนมาส่งอาหารที่บ้านเช่นกัน”
“เช่นนั้นผู้ที่ถูกใจบริการแบบนี้ก็มักเป็น ‘ลูกค้าเศรษฐี’ ใช่หรือไม่? อีกทั้งสิ่งที่สั่งยังต้องมีราคาสูงด้วย” จูซานจ้องหน้าอีกฝ่ายขณะเอ่ยต่อไปว่า “หากเป็นอาหารเพียงจานสองจานเล่า หากเป็นครอบครัวธรรมดาที่มีแขกมาที่บ้าน แต่ไม่มีปัญญาพามาทานที่ร้านได้ เพียงต้องการสั่งอาหารไม่กี่จานเพื่อต้อนรับแขกเล่า?”
อู๋เจียง “…”
“หากให้ภัตตาคารส่งอาหารเอง เจ้าของร้านคงงานยุ่งเกินกว่าจะทำได้แน่นอน แต่หากมอบหมายงานให้คนของเราทำ ก็คงช่วยทุ่นแรงของพวกเขาไปได้มากไม่ใช่หรือ ให้พวกเขารับผิดชอบดูแลลูกค้าในภัตตาคารไป ส่วนเรามีหน้าที่ไปสั่งอาหารและรับไปส่งถึงบ้าน…” จูซานดีดนิ้วก่อนเอ่ยต่อ “สำหรับภัตตาคาร ขอเพียงจ้างคนจากกิจการรถลาก ไม่เพียงแต่จะวางใจในคุณภาพงานเท่านั้น แต่ยังขายอาหารได้มากขึ้น นี่ไม่ดีหรอกหรือ ส่วนทางเรานั้นแม้ดูเหมือนจะได้เงินจากการขนส่งแต่ละค
