บทที่ 826 โจรร้องจับโจร
อีกด้านหนึ่ง บิดาของอวี๋จิ้งฉีกำลังคุยกับเพื่อนร่วมงาน ทว่าแต่ละคนกลับมารบเร้าให้เขานำชุดสิบสองราศีออกมาให้ชมดูเป็นบุญตา
อวี๋จิ้งฉีไม่เคยพูดเรื่องชุดสิบสองราศีให้บิดาฟังมาก่อน เขาจึงไม่รู้เรื่อง หน้าตาเหลอหลา “ชุดสิบสองราศีอะไรกัน? พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ามีของแบบนั้นที่ไหนกัน?”
“ไม่ต้องโกหกแล้ว ลูกชายข้าบอกว่าลูกชายท่านเอาไปอวดใครต่อใครที่โจวเสวีย ยามนี้มีบัณฑิตในโจวเสวียคนไหนที่ไม่รู้ว่าบ้านเจ้ามีชุดสิบสองราศีงั้นรึ? พรุ่งนี้อย่าลืมเอามาให้พวกข้าดูด้วยว่าเป็นสิ่งของอย่างไรกันแน่ถึงทำให้ทุกคนยกย่องกันปานนี้”
บิดาของอวี๋จิ้งฉี “…”
เจ้าลูกดื้อนั่นไม่เคยบอกเขานี่นา!
ตกเย็นเมื่อกลับไปถึงเรือน บิดาของอวี๋จิ้งฉีก็ถามถึงเรื่องนี้ด้วยสีหน้าเย็นชา
อวี๋จิ้งฉีใจหายวาบ “ท่านพ่อ ชุดสิบสองราศีอะไรกัน ข้าไม่รู้เรื่อง…”
บิดาเขาก็จริง ๆ เลย เร็วไม่ถาม ช้าไม่ถาม ตอนนี้สิ่งของไม่ได้อยู่ที่เขาแล้ว ถามขึ้นมาจะได้อะไร?
บิดาของอวี๋จิ้งฉีมองท่าทางร้อนตัวของลูกชาย “ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้ายกบั้นท้ายหันไปทางไหน ข้าล้วนดูออกว่าเจ้าคิดจะผายลมอันใดออกมา อย่าพูดเหลวไหล ข้ารับปากเพื่อนร่วมงานแล้วว่าพรุ่งนี้จะเอาไปด้วย ข้าเป็นพ่อเจ้า ข้ายังจะฮุบของของเจ้าอีกหรือ?”
“ท่านไม่ฮุบ แต่คนอื่นฮุบไปแล้วนี่นา…” อวี๋จิ้งฉีพึมพำ
“เจ้าว่าอะไรนะ?” บิดาของเขาได้ยินไม่ชัด
อวี๋จิ้งฉีพูดจาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ “ไม่มีอั
