ข้างล่างสะท้านสะเทือน ทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไป แล้วก็เห็นเหลิ่งหวากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนบันไดขั้ นที่ร้อย รับสายฟ้าที่ฟาดลงมา
“ขะ เขาทะลวงขั้นหรือ?” หลัวอวี่มองเหลิ่งหวาอย่างนึกอิจฉา เดินขึ้นบันไดสู่แดนเซียนครั้งเดียวก็ทะลวงขั้นได้เลยหรือ?
“ทะลวงขั้นแล้ว นายท่านเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าก่อนร้อยก้าวฝึกจิต หลังร้อยก้าวหากมีโชค ก็จะสามารถทะลวงขั้นได้” ตู้ฝานอธิบาย ก่อนอุทาน “เจ้าหนูเหลิ่งหวานี่ ไม่เพียงมีจิต แน่วแน่ ยังดวงดีไม่น้อยด้วยนะเนี่ย!”
“เขา” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยขึ้น นัยน์ตาลึกล้ำดำขลับจับจ้องมาที่พวกเขา ก่อนเอ่ยอีกว่า “หากพวกเจ้าก้าวขึ้นไปได้มากกว่าหนึ่งร้อยขั้น โอกาสที่จะทะลวงขั้นก็สูงมากเช่นกัน”
ได้ยินอย่างนั้น พวกเขาก็อดเสียดายไม่ได้ พวกเขาคิดแค่ว่า นายท่านบอกว่าพยายามให้ดีที่สุดก็พอ อย่าฝืนตนเอง พอรู้สึกว่าตนเองไม่ไหวแล้วจึงลงมา ด้วยเหตุนี้ ในใจของพวกเขาจึงไ ไม่มีความคิดที่ว่าตนเองยังสามารถทำได้ ยังขึ้นไปได้อีก กระทั่งตอนนี้เมื่อเห็นเหลิ่งหวารับสายฟ้าอยู่บนบันไดขั้นที่หนึ่งร้อย จึงถึงเพิ่งตระหนักได้
………………………………….
