บทที่ 823 ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่าน
อวี๋จิ้งฉีกล้าพูดเลยว่าแม้แต่บิดาของเขาก็คงไม่เคยกินของอร่อยเช่นนี้มาก่อน (เช่นเดียวกับที่จูชีคิดว่ามารดาของตนเป็นคนที่เก่งกาจที่สุดแล้ว ในใจของอวี๋จิ้งฉีก็มองว่าบิดาของเขาเก่งกาจที่สุดเช่นกัน)
เยี่ยนเหออันคีบก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศขึ้นมา ค่อย ๆ เป่าให้เย็นแล้วส่งเข้าปาก ละเลียดกินไปทีละน้อย
เขาไม่ได้รีบร้อนตอบคำถามของอวี๋จิ้งฉี แต่จูชีอดใจไม่ไหว จึงพูดว่า “ทำมาจากวัตถุดิบอย่างเดียวกันน่ะสิ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเส้นมันเทศถึงไม่หวาน เอาเป็นว่าพอเอามาทำเป็นเส้น มันก็มีรสชาติแบบนี้…”
เจ้าพูดแบบนี้ต่างจากไม่พูดตรงไหน? อวี๋จิ้งฉีลอบกลอกตาให้อยู่ในใจ
“น้ำแกงคนละอย่าง รสชาติของเส้นมันเทศก็จะแตกต่างกันไปด้วย” เยี่ยนเหออันนึกพลางพูดว่า “น้ำแกงไก่ น้ำแกงซี่โครงหมู จะใช้น้ำแกงแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น ต่อไปถ้ามีโอกาส เจ้าก็ควรจะลองชิมจริง ๆ”
“ที่เจ้ายังมีเส้นมันเทศเหลืออยู่หรือไม่? ประเดี๋ยวข้าจะเอากลับไปให้พ่อแม่ข้าชิมด้วย” อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้ อวี๋จิ้งฉีคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เขาติดใจกลับเป็นส่วนที่จูชีนำมา
ถ้าจูต้าเหนียงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย เขาก็ไม่อยากไว้หน้าจูชีเลยจริง ๆ…ถ้าไม่ใช่เพราะคนครัวที่บ้านเหออันฝีมือดี ของของเจ้ายังจะอร่อยอีกหรือ?
“ข้าไม่มีหรอก เจ้าอย่าหวังเลย ส่วนของข้าส่งไปให้ท่านปู่กับท่านย่าหมดแล้ว…” เยี่ยนเหออันอึ้งไป แต่เขาไม่ยอมรับว่าที
