อย่างไรเสีย ย ก่อนหน้านี้ตอนที่เธออยู่ในป่ารกและมองไปข้างหน้า เธอก็เห็นแค่ป่าที่เต็มไปด้วยหญ้ารกผืนนั้น แต่กลับไม่เห็นป่าต้นไม้แดงนี่
เธอยืนอยู่ตรงนี้ไม่ขยับ ไม่ได้สาวเท้าเดินไปข้างหน้า เพราะเธอรู้สึกว่างขอเพียงก้าวไปข้างหน้าก้าวเดียว อาจมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป อย่างไรเสีย ที่นี่ก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ๆ โดยเฉพาะหนามแหลมบนต้นไม้พวกนั้น ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าที่แห่งนี้มีอันตรายที่ซ่อนอยู่
เฟิ่งจิ่วเพ่งมองไปข้างหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผนที่ออกมาอีกครั้ง ใต้มุมของป่าต้นไม้สีแดงผืนนี้ เธอเห็นหมายเหตุที่เขียนไว้ด้วยตัวอักษรเล็กๆ
“ป่ากินคน?”
เธอพึมพำ ก่อนจะรู้สึกตกใจ เหตุใดจึงเรียกว่าป่ากินคน? ป่าผืนนี้มีสัตว์ร้าย? หรือว่า…
สีหน้าของเธอไหวระริก สายตาจับจ้องไปที่ใบไม้ที่มีสีแดงเหมือนเลือด และหนามแหลมบนต้นไม่เหล่านั้น ดูท่าอย่างไรก็ต้องเข้าไปก่อนถึงจะรู้ว่าเหตุใดจึงชื่อป่ากินคน
หลังจัดระเบียบความคิด เธอเก็บแผนที่ก่อนจะสาวเดินไปข้างหน้า เธอเดินเข้าไปข้างในสิบเมตร รอบข้างยังคงเงียบสงัด มีเพ
