แผ่นหลังที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับรอบข้าง ก็งดงามดุจภาพวาดแล้ว…
เพียงแต่ เมื่อยามพลบค่ำมาเยือน ไอเย็นข้างในนี้ยิ่งรุนแรงขึ้น บนพื้นที่เต็มไปด้วยใบไม้สีแดง จู่ๆ ก็มีดวงวิญญาณหลายดวงปรากฏขึ้นมา พวกมันตามหลังเฟิ่งจิ่ว อยากเข้าใกล้ แต่กลับไ ไม่อาจทำได้
เฟิ่งจิ่วที่ตอนแรกกำลังเดินทอดน่องอยู่ราวกับสัมผัสได้ เธอหยุดเดินแล้วหันหลัง ดวงวิญญาณเหล่านั้นรีบซ่อนตัวทันที
มองดูป่าที่เงียบสงัดและมีไอเย็นกระจายไปทั่วอย่างนี้ นัยน์ตาของเธอไหวระริก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “จะให้ดีอย่าตามข้ามาดีกว่า ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
น้ำเสียงเย็นชาแฝงแรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายออกไป สั่นสะท้านจนใบไม้ในป่าร่วงโรย และทำให้ดวงวิญญาณที่กำลังซ่อนตัวพวกนั้นมองเธอเพียงแวบเดียว จากนั้นก็ถอยห่างออกไป
