“หัวหน้าพรรค พี่สาม พี่สาวเยี่ยนจื่อทำของอร่อยให้ข้าเอามาส่งให้ขอรับ” เสี่ยวเอ่อร์ตัวมีรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า นำถาดของว่างและน้ำชาไปวางบนโต๊ะด้วยท่าทางเบิกบานใจ
ครั้นเห็นเขาเข้ามา คนทั้งสองจึงพักเรื่องที่สนทนากันไว้ชั่วคราว
“พี่จูซาน อันนี้ของท่านขอรับ” เสี่ยวเอ่อร์ตัวเลือกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดบนนั้นมาให้จูซาน กล่าวอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือพรรคซานไห่”
จูซานรับมาแล้วลูบศีรษะอีกฝ่าย “ข้าเพียงรักษาชื่อพรรคซานไห่ไว้ได้เท่านั้น หวังว่าวันหน้าจะคู่ควรกับคำขอบคุณของเจ้า”
คราวนี้ เสี่ยวเอ่อร์ตัวไม่ได้ปัดมือของเขาออก เพียงกล่าวว่า “ไม่ใช่หรอก พี่จูซาน ท่านช่วยรักษา ‘ครอบครัว’ ไว้ให้พวกข้า ถ้าท่านไม่ได้ช่วยพรรคซานไห่เอาไว้ ข้ากับพวกพี่สาวเยี่ยนจื่อก็ไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว”
เขตอิทธิพลของพรรคซานไห่ถูกค่ายพรรคต่าง ๆ นำไปเฉือนแบ่งกันแล้ว แต่เห็นแก่ที่หัวหน้าพรรคซานไห่แสดงท่าทีได้เหมาะสม พวกเขาจึงเต็มใจยกเรือนหลังหนึ่งให้กับหัวหน้าพรรคซานไห่
เรือนที่หัวหน้าพรรคซานไห่เลือกมาหลังนี้เป็นเรือนเก่าแก่ที่บิดาของเขาเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา เก่าโทรมไปหน่อยก็จริง แต่ก็เป็นสถานที่ที่คนเก่าคนแก่ของพรรคซานไห่ชอบมารวมตัวกัน พวกเสี่ยวเอ่อร์ตัวก็อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน
หลายวันหลังจากนั้น กิจการรถลากของพรรคซานไห่ก็เริ่มต้นดำเนินการ
“นี่คืออะไร?” หัวหน้าพรรคเหลยถิงมาร่วมพิธีฉลองเปิดกิจการด้วยเช่นกัน
