รกอบกู้พรรคซานไห่ ทำไมเขาที่เป็นหัวหน้าพรรคคนหนึ่งกลับถอดใจก่อนเสียเอง?
บางที เขาอาจสามารถทำอะไรได้บ้าง
ส่วนที่ว่าสามารถทำอะไรนั้น ย่อมไม่ใช่การตอบรับจูซานในทันที แต่เป็นการวางศักดิ์ศรีของตนเองลง ยอมบากหน้าไปขอร้องสายสัมพันธ์เก่าแก่ ดูว่าพวกเขาจะสามารถช่วยเหลือได้หรือไม่
ต่อให้ไม่ช่วยเหลือเขา ก็ต้องช่วยเหลือพรรคซานไห่สักครา
ตอนกลับออกมาจากพรรคซานไห่ ความจริงจูซานไม่ได้มีความมั่นใจมากนัก ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบรับข้อเสนอหรือไม่
ถึงอย่างไร สกุลจูกับพรรคซานไห่ก็มีความแค้นต่อกัน
“เอาละ ไม่ต้องไปคิดอีกแล้ว” เย่อวี๋หรานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นพูดขึ้น “ตอนนี้เจ้าทำสิ่งที่ควรทำไปหมดแล้วก็รอคอยผลลัพธ์ไปอย่างสงบเถอะ ไม่ว่าสุดท้ายแล้วผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เจ้าได้พยายามไปแล้ว เท่านี้ก็พอแล้ว โลกนี้ไม่มีเรื่องใดที่สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน และไม่มีเรื่องใดที่เจ้าทำแล้วก็ควรจะสำเร็จเช่นกัน”
“ข้ารู้ขอรับ ท่านแม่ ข้าแค่…กังวลใจอยู่บ้าง” จูซานกล่าว “แต่ข้าก็หวังว่ามันจะประสบความสำเร็จ”
เย่อวี๋หรานยิ้ม “บางครั้งก็เป็นเช่นนี้ เจ้ายิ่งอยากให้มันสำเร็จก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องยาก แต่ในตอนที่เจ้าผ่อนคลายลงแล้ว ความสำเร็จกลับมาถึงโดยไม่คาดหมาย”
เมื่อถึงตอนเย็นของวันที่สาม คนจากพรรคซานไห่ก็ยังคงไม่ปรากฏตัว
“เฮ้อ…” จูซานถอนหายใจ “เห็นที ข้าคงประเมินตัวเองสูงเกินไป”
“ทำการค้าก็เป็นแบบนี้แหละ อันนั้นไม่ดี อันนี้ไม่เห
