ออกมาเองก็แล้วกัน! หากหาทางออกไม่เจอ อย่างนั้นเดาว่าเจ้าคงต้องอยู่ในนั้นไปอีกพักหนึ่งเลยละ”
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงยิ้มๆ และยังคงนั่งอยู่ข้างน้ำบ่อพลางถามว่า “ท่านลุง ทำไมท่านต้องล่อข้าเข้ามาในนี้? เข้ามานานขนาดนี้ ท้องของข้าก็ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม”
“หึๆๆ คนที่มาถึงทะเลหมื่นมายาได้จะใช่คนธรรมดาเสียที่ไหนเล่า? ในเมื่อมาถึงที่นี่ ย่อมต้องผ่านด่านตาเฒ่าเช่นข้าไปก่อน” เสียงกลั้วหัวเราะของชายชราดังกระทบโสตประสาทของเฟิ่งจิ่ว ได้ยินเพียงเขาถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “แม่นางน้อย เจ้ามาจากที่ไหนหรือ? ชื่ออะไร? แล้วหาที่นี่เจอได้อย่างไร?”
ทะเลหมื่นมายา? เฟิ่งจิ่วพึมพำชื่อนี้ในใจ แผนที่ที่ผู้เฒ่าเทียนจีมอบให้วาดไว้เพียงว่าที่นี่มีทะเล แต่กลับไม่ได้บอกไว้ว่าที่นี่ชื่ออะไร แต่ฟังจากที่ชายชราพูด หรือว่าเขาก็คือคนที่เฝ้ารักษาทะเลผืนนี้อยู่?
“แม่นางน้อย? แม่นางน้อย? เอ๋ เจ้าไม่พูดอะไรข้าก็จะไปนอนก่อนแล้ว” ชายชราเอ่ยจบก็อ้าปากหาว จากนั้นก็วางกระจกในมือไว้ด้านหนึ่ง
………………………………….
ตอนที่ 2560 ลงทะเล
ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก เฟิ่งจิ่วเองก็เงียบเช่นกัน เธอนั่งอยู่ข้างน้ำ
