ากว่าจะตั้งครรภ์ได้ก็ไม่ง่ายเลย ทันใดนั้นก็พลันตัดสินใจ “ท่านแม่ชอบเด็กผู้หญิง คราวหลังเจ้าค่อยคลอดหลานสาวให้ท่านแม่ เจ้าคลอดลูกชายสักคนให้ข้าก่อน”
ไม่มีลูกชายก็ไม่มีที่พึ่ง ถ้าต่อไปหลิวซื่อไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีกเล่า?
คลอดลูกชายสักคนก่อนจะปลอดภัยกว่า
ยามนั้น ความคิดของจูเอ้อร์มีเพียงหลิวซื่อกับลูกชาย หาได้มีความคิดเป็นอื่น
น่าเสียดายที่หลิวซื่อไม่ได้คิดเช่นนั้น จูเอ้อร์ปกป้องเปี้ยนชิวอิ่งถึงเพียงนั้น จะต้องมีความคิดที่ไม่สมควรมีเป็นแน่
นางเห็นว่าจูเอ้อร์อยากได้ลูกชายขนาดนั้นก็เชิดหน้า พูดข่มว่า “ฮึ นั่นต้องดูการแสดงออกของเจ้าอีกที ถ้าเจ้าทำตัวดี ข้าค่อยพิจารณาเรื่องลูกชาย อีกอย่าง ข้าต้องเตือนเจ้าก่อนนะว่าเมื่อก่อนท่านแม่ตั้งกฎบ้านเอาไว้แล้วว่าถ้าผู้ชายสกุลจูอายุสี่สิบแล้วยังไม่มีลูกชายถึงจะสามารถรับอนุภรรยาได้ เจ้าอย่าได้คิดเหลวไหล”
จูเอ้อร์หมดคำจะพูด “ต่อหน้าแม่นางเปี้ยน เจ้าพูดอะไรของเจ้า?”
เปี้ยนชิวอิ่งลอบตกใจ คิดไม่ถึงว่าครอบครัวชาวบ้านชนบทแบบนี้จะมีกฎเช่นนี้ด้วย
นางลอบสำรวจเรือนสกุลจู ‘บ้านโกโรโกโสแบบนี้ แค่เห็นก็รู้ว่าอัตคัดขัดสน’
มีก็แต่รูปลักษณ์ภายนอกของผู้ชายพวกนี้ที่พอดูได้
แต่เรื่องนี้มีประโยชน์อะไร? จนก็คือจน ทั้งชีวิตก็เป็นได้แค่ชาวนา…
ในใจเต็มไปด้วยความเดียดฉันท์
ถ้าไม่ใช่เพราะไร้ที่ไป นางไม่มีวันมาที่นี่เป็นอันขาด
คาดว่าจูต้าเองก็คงคาดไม่ถึงว่าเขาแค่กลับมาช้าหน่อยเท่
