อะ มาถึงบ้านพวกข้า เจ้าก็ปลอดภัยแล้ว อยากอยู่ถึงเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น”
“พี่จูเอ้อร์…” เปี้ยนชิวอิ่งซาบซึ้งใจยิ่ง
“แม่นางเปี้ยน…”
……
หลิวซื่อเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ก้าวเข้ามาขวางเบื้องหน้าจูเอ้อร์ มองเปี้ยนชิวอิ่งตาขวาง “อยู่ให้ห่างจากสามีข้านะ”
“เจ้าทำอะไร?” จูเอ้อร์ยังตำหนินาง “ไปว่าแม่นางเปี้ยนทำไม นางน่าสงสารมากพอแล้ว”
“เจ้าไม่เห็นสายตาของนางรึ? นางกำลังยั่วยวนเจ้าอยู่นะ…” หลิวซื่อกล่าวอย่างโมโห
จูเอ้อร์ประหลาดใจ มองเปี้ยนชิวอิ่งอย่างอดไม่ได้
ประจวบกับสายตาที่มองมาของเปี้ยนชิวอิ่งสะท้อนแววเขินอายพอดี นางยังอธิบายอย่างร้อนใจ “พี่สะใภ้รอง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเปล่านะ ข้าไม่ได้ทำ…”
“เจ้าเห็นไหม แม่นางเปี้ยนบอกว่าไม่ได้ทำ มีแต่เจ้านั่นแหละคิดไปเอง” จูเอ้อร์กล่าวเป็นเชิงตำหนิ “ท้องโตขนาดนี้แล้ว ตั้งใจดูแลครรภ์ไปเถอะ อย่าทำผิดต่อลูกชายของข้า”
จูเอ้อร์ยังให้ความสำคัญต่อเด็กในท้องหลิวซื่อมากทีเดียว ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นลูกชายคนแรกของเขา
หลิวซื่อคิดถึงว่าตนเองใกล้จะคลอดแล้วก็มีความมั่นใจขึ้นมา ส่งสายตาท้าทายให้เปี้ยนชิวอิ่งขณะกล่าวกับจูเอ้อร์ “จะเป็นลูกชายหรือเปล่าข้าไม่กล้ารับรองหรอก ท่านแม่ชอบเด็กผู้หญิงนี่นา ตอนนี้ข้าลำบากใจจริง ๆ ไม่รู้ว่าควรคลอดลูกชายให้เจ้าหรือคลอดหลานสาวให้ท่านแม่ถึงจะดี…”
จูเอ้อร์นึกถึงเรื่องที่มารดาโปรดปรานเด็กผู้หญิงก็ลำบากใจอยู่บ้าง แต่ครั้นคิดถึงว่
