ม่ถึงเลยว่าพี่รองจะพูดจาเช่นนี้ นางพลันร้อนใจ
พี่ห้ารีบจัดการผู้หญิงคนนี้เร็วเข้า พี่รองจะสร้างเรื่องวุ่นแล้วนะ?
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนแรกไม่น่าเรียกพี่รองกลับมาเลย เรียกพี่ห้ากลับมาคนเดียวก็ดีแล้ว
เสียใจทีหลังก็ส่วนเสียใจทีหลัง แต่โลกนี้ไม่มียาแก้อาการเสียใจทีหลัง เวลาก็ไม่มีทางเดินถอยหลัง
“เอาละ หยุดพูดได้แล้ว ถ้าพวกเจ้ายังเรียกข้าว่าพี่รองอยู่ก็ต้องเชื่อฟังข้า” จูเอ้อร์มีท่าทีแข็งกระด้างอย่างหาได้ยาก โดยเฉพาะตอนที่สายตาพึ่งพาและเชื่อมั่นที่เปี้ยนชิวอิ่งมองมาทางเขา ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนตนเองเป็นวีรบุรุษปกป้องสาวงาม รู้สึกฮึกเหิมกว่าเดิม
ความภาคภูมิใจผุดขึ้นมากลางอก เขากล่าวต่อไปว่า “ท่านแม่เป็นคนมีน้ำใจกว้างขวาง ถ้าท่านแม่อยู่ด้วยจะต้องไม่ปล่อยให้พวกเจ้ารังแกแม่นางคนหนึ่งแน่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร นางอุตส่าห์ดั้นด้นมาแต่ไกลเพื่อขอความช่วยเหลือจากพวกเรา แสดงให้เห็นว่าเชื่อถือในตัวพวกเรา พวกเจ้ากลับทำเรื่องที่แม้แต่เดรัจฉานยังไม่ทำแบบนี้ ไม่ห่วงใยคนเขาสักนิด แต่กลับจะไล่คนเขาออกไป?”
“พี่รอง พวกข้าไม่ได้…”
“เจ้าแปด ไม่ต้องพูดแล้ว” จูเอ้อร์ตัดบทจูปาเม่ย เขากล่าวว่า “ตรงนี้เจ้าพูดมากที่สุดแล้ว เจ้าเป็นสาวเป็นนาง พูดมากขนาดนั้นได้อย่างไร? ท่านแม่ไม่อยู่ บ้านนี้ยังไม่ถึงขั้นต้องให้เจ้ามาเจ้ากี้เจ้าการ”
จูปาเม่ยไฉนเลยจะเคยได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้ นางพลันโมโห “พี่รอง ท่านหมาย
