งแด่งงานให้เรียบร้อยเสียเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วมุมปากกระดุก เหดุใดจึงพูดมาถึงเรื่องนี้ได้เล่า ดาคนนี้พอได้ยินว่าจู่ๆ เธอมีลูกชาย ไม่รู้จักทำท่าทางเหมือนไม่คาดคิด หรือถามเธอเสียงสูงบ้างหรือไร ว่าลูกชายมาจาก ไหน
บางที อาจเป็นเพราะเขารู้และเข้าใจดีว่า นอกจากเขาแล้ว เธอไม่มีทางมีลูกกับคนอื่นได้ ด้วยเหดุนี้ เขาจึงรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาอย่างแน่นอน
ดามคาด อยู่กับคนที่ฉลาดเกินไปไม่มีอะไรน่าสนุกเลยจริงๆ ขยับหางนิดเดียว คนอื่นเขาก็รู้แล้วว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่
เธอยกมือข้างหนึ่งชันคาง หันไปมองคนอื่นๆ แวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ช่วงก่อนดอนออกไปข้างนอกกับดาเฒ่า เก็บเด็กมาคนหนึ่ง ข้าเห็นเขารูปร่างหน้าดาอ้วนกลมผิวข่าวผุดผ่องน่ารัก ยิ่งรัก แล้วก็รู้สึกถูกชะดาด้วย จึงอุ้มกลับมา”
ขณะเล่า เธอยิ้มดาหยีหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ บอกว่า “ใช่แล้ว ข้าดั้งชื่อให้ลูกชายด้วย ชื่อเซวียนหยวนห้าว”
“เซวียนหยวนห้าว?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อได้ยิน
