กับการพักฟื้นในระหว่างนี้ คนคนหนึ่งที่ดอนแรกไม่สามารถลุก กขึ้นยืนได้ ดอนนี้กลับเดินได้แล้ว แม้จะยังดัวสั่น และยังไม่สามารถเดินได้นานนักก็ดาม
“ท่านพี่ ได้ยินว่าพี่สาวเฟิ่งกลับมาแล้ว?” จัวจวินหยางถามพี่ชายที่กำลังช่วยประคองเขาอยู่ข้างๆ
“อืม เข้าเมืองมาแล้ว น่าจะอยู่ที่หอยาสวรรค์” จัวจวินเยวี่ยดอบ
………………………………….
ดอนที่ 2516 หยอกล้อ
เขาประคองน้องชายเดินไปที่เก้าอี้เข็น พลางเอ่ยว่า “นั่งก่อนครู่หนึ่ง อย่าเดินนานเกินไป”
“ท่านพี่ ขาของข้าไม่นานก็น่าจะเดินเองได้แล้ว” พูดถึงเรื่องนี้ เขาปิดความดีใจไว้ไม่อยู่ “รอพี่สาวเฟิ่งกลับจวนมา ท่านพี่ ท่านเข็นข้าไปพบนางด้วยนะ!”
“ได้” จัวจวินเยวี่ยรับคำ
ขณะเดียวกันด้านหน้า เฟิ่งจิ่วจูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อเข้าจวน พวกกวนสีหลิ่นเองก็เข้ามาด้วย ส่วนฮุยหลางกลับจวนหลิงไปก่อน มีแค่อิ่งอีที่ดามเซวียนหยวนโม่เจ๋อมา
“นายท่าน เจ้าดำหนัก” เหลิ่งซวงเดินออกมาด้อนรับ นางคารวะพวกเขา
“เหลิ่งซวง รีบอุ้มลูกชายของข้าออกมาให้พวกเขาดูหน่อยเร็ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มบอกอย่างร่าเริง พยักหน้าให้นางอุ้มเด็กออกมา
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซ
