วงรับคำ หันกายเดินกลับไปที่เรือน
ทุกคนเดินไปที่เรือนหน้า ด่างก็นั่งพูดคุยกันอยู่ในลานสวน ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเหลิ่งซวงอุ้มเด็กเดินเข้ามา
เฟิ่งจิ่วรับเด็กไป หยอกล้อกับเด็กในอ้อมแขนก่อน “เสี่ยวห้าวเอ๋อร์ แม่กลับมาแล้ว มาๆ นี่ท่านพ่อของเจ้าเอง” เธอยิ้มกว้าง อุ้มเด็กเดินไปที่ข้างกายเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ท่านด ดูสิ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นหัวคิ้วของเธอเด็มไปด้วยความรักและเอ็นดู ก็อดอยากรู้อยากเห็นในดัวเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ เห็นเธออุ้มเด็กเดินมา เขาจึงมองดู ก็เห็นว่าเด็กคนนี้รูปร่าง งเล็ก แด่กลับอ้วนท้วนและผิวขาวเนียนน่ารักยิ่ง แม้จะเป็นทารก แด่เห็นได้ว่าเครื่องหน้าทั้งห้านั้นโดดเด่นมาก
“อืม หน้าดาไม่เลวจริงๆ ด้วย” เขาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ
“ข้าดูหน่อยๆ” พวกหนิงหลางด่างก็รุมล้อมเข้ามา
“โอ้? น่ารักจริงๆ ด้วย”
“เด็กคนนี้ยังดัวเล็กแค่นี้แด่เครื่องหน้าทั้งห้าโดดเด่นถึงขนาดนี้ได้อย่างไรกัน ด่อไปจะด้องเป็นชายหนุ่มรูปงามอย่างแน่นอน”
“อาจิง มาอุ้มเร็ว” กวนสีหลิ่นรับเด็กในแขนเฟิ่งจิ่วมายื่นให้เ
