่มีทางทำเรื่องนี้
นอกจากนี้ ถ้าป้าเฉินเป็นคนที่ถูกซื้อตัวได้ง่ายดายเช่นนั้น นางยังจะชื่นชมป้าเฉินอยู่หรือ?
เย่อวี๋หรานแสร้งทำเป็นเลอะเลือน นางถามว่า “นี่ยังต้องพิจารณาอะไรอีก ส่งให้ศาลาว่าการก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ส่งให้ทางการ?”
“ใช่แล้ว ส่งให้ทางการ สามีของพวกนางก็ส่งให้ทางการไปแล้ว ทำไมถึงจะส่งพวกนางให้ทางการด้วยไม่ได้? ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดต่อพวกนางเสียหน่อย พวกนางต่างหากที่ผิดต่อข้า…”
“ไม่ใช่ว่าส่งไม่ได้ แต่ถ้าเรื่องนี้ลือกันออกไป คนอื่นจะกล่าวหาว่าท่านรังแกแม่ม่ายลูกกำพร้า เย็นชาไร้หัวใจ ใจทมิฬหินชาติ” ป้าเฉินกล่าว “เรื่องนี้อาจทำให้ชื่อเสียงไม่น่าฟังสักเท่าไหร่”
“เฮอะ! ข้าอยู่มาจนป่านนี้เคยมีชื่อเสียงน่าฟังเสียเมื่อไหร่?” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านไปถามที่หมู่บ้านสกุลจูเลยก็ได้ว่ามีใครได้ยินชื่อหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์แล้วไม่ตกใจกลัวจนปัสสาวะอุจจาระราดบ้างไหม?”
แม้ป้าเฉินจะมีใจหยั่งเชิง แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดจาตรงไปตรงมาเช่นนี้ ชิงบอกสมญานามของตนเองออกมาโดยตรง
ไม่พูดถึงเรื่องอื่น เอาแค่ ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ นามนี้ก็สะท้อนให้เห็นอุปนิสัยของสตรีชนบทผู้นี้ได้แล้ว
แต่ว่ากันตามความจริง ป้าเฉินเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเย่อวี๋หรานยิ่งนัก แทนที่จะเป็นคนดีสักครั้งแล้วปล่อยคนไป ยังมิสู้เป็นคนร้ายสักครา ตัดไฟเสียแต่ต้นลม กระทำการอย่างรวบรัด ส่งคนให้ทางการไปเสียตั้งแต่ตอนนี้
แม้หลังจากนั
