บทที่ 791 ข้าจะตายอยู่แล้ว
“เฮอะเฮอะ! พอคิดมากก็จะเอาชีวิตคนแล้วงั้นสิ?” เกาเหล่าซื่อประชด “ครอบครัวพี่น้องเจ้าร้ายกาจจริง ๆ หัวหน้าพรรคของพวกเรายังไม่กล้าเอาชีวิตใครง่าย ๆ แต่เขากลับใจกล้าทีเดียว ทั้งยังเป็นปัญญาชนที่มีตำแหน่งติดตัวอีกต่างหาก คิดว่าศาลาว่าการกับโจวเสวียแค่ตั้งประดับเอาไว้เฉย ๆ งั้นรึ?”
“นั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันไม่ใช่หรือ? ใครจะอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้?” อาเฉินแบมือด้วยสีหน้าอมทุกข์ “หัวหน้าพรรค เรื่องนี้แค่อธิบายก็จบแล้วนี่นา ทำไมตอนนี้ยังไม่จบอีกเล่า ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่?”
“เป็นเรื่องอะไรกันแน่? เจ้ายังจะมาแกล้งโง่อีก อาเฉิน มือปราบมาเยือนถึงบ้านเจ้าแล้ว ตอนนี้เรื่องหนักหนาแค่ไหน เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ?” เกาเหล่าซื่อไม่เชื่อถือคำพูดของอาเฉินเลยสักนิด เขาเหน็บออกมาตรง ๆ ว่า “พรรคใหญ่หลายพรรคถูกเรียกออกไปเจรจาแล้ว ลากมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่จบ ทางโจวเสวียยืนกรานว่าถ้าทางนี้ไม่มอบคำอธิบายออกไป พวกเขาไม่ยอมจบแน่”
“ไม่…ไม่ถึงขั้นนั้นกระมัง?” อาเฉินถาม “พวกเราก็ผ่านมาได้ตั้งหลายปีแล้วนี่? ต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง อยู่ร่วมกันอย่างสงบไร้เรื่องราว ทำไมคราวนี้ถึงทำให้เป็นเรื่องใหญ่? พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”
“คิดจะทำอะไร? เฮอะ!” เกาเหล่าซื่อพูด “อยากให้ครอบครัวพี่น้องเจ้าจรลีไปอยู่ในคุก ภายภาคหน้าก็ไม่ต้องออกมาแล้วน่ะสิ”
พอได้ยินอย่างนั้น อาเฉินก็พลันร้อนใจ “นั่นจะได้อย่า
