”
“เจ้าลำบากเพื่อพรรคซานไห่มานานหลายปี พวกเขากลับทำอย่างนี้กับเจ้า? ทำแบบนี้กับบ้านของเจ้า?”
……
ลูกสะใภ้ได้ยินว่าเขากลับมาแล้วก็วิ่งเข้ามาฟ้องทั้งน้ำตา บอกว่าตนเองต้องชอกช้ำใจเพียงไหน เด็ก ๆ ต้องตกใจเพียงใด ขอให้พ่อสามีช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้พวกนาง
อาเฉินพลันลุกขึ้นมา คว้ากาน้ำชาบนพื้นเขวี้ยงลงไปสุดแรง
เพล้ง!!!
เสียงแตกดังสนั่นทำให้พวกผู้หญิงที่กำลังร่ำไห้สะดุ้งตกใจไปตาม ๆ กัน
พ่อสามีตอบสนองรุนแรงเกินไปหน่อยไหม?
รุนแรงก็ดี รุนแรงแล้วจะได้ไปคิดบัญชีกับพวกนั้น ให้พวกนางได้ระบายความคับแค้นใจ
ขณะที่พวกนางคิดเช่นนั้น อาเฉินก็หัวเราะเสียงเย็นแล้วเอ่ยว่า “ร้องไห้ ๆๆ เอาแต่ร้องไห้อยู่นั่นแหละ นอกจากร้องไห้ พวกเจ้ายังทำอะไรเป็นอีก?”
พวกนางคิดไม่ถึงเลยว่าอาเฉินจะระเบิดโทสะใส่พวกตน ผ่านไปครู่หนึ่งแล้วก็ยังไม่ได้สติคืนมา
“ตาเฒ่า…”
เฉินจ้าวซื่อเพิ่งจะพูดขึ้นมาก็ถูกอาเฉินตวาดกลับมา “ยังจะเรียกทำไมอีก? เรียกไปก็ไร้ประโยชน์ มาเรียกข้าข้าก็ช่วยพวกเจ้าไม่ไหวหรอกนะ ข้าไปข้างนอกมาทั้งวันแล้ว เหนื่อยขนาดนี้ กลับมาตอนดึก พวกเจ้ายังไม่รู้จักยกน้ำชามาให้ข้า?”
“อีกอย่าง เรือนนี่ก็เหมือนกัน ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว พวกเจ้ายังไม่เก็บกวาดกันอีก? ตั้งใจทิ้งไว้แบบนี้ให้ข้ากลับมาเห็นใช่ไหม?”
“อยากให้ข้าระบายโทสะให้พวกเจ้างั้นเรอะ? ข้าใกล้จะตายอยู่รอมร่อ ยังจะมาระบายโทสะแทนพวกเจ้าหาพระแสงอะไรอีก!”
……
เฉินจ้าวซื่
