ว แต่เขาทิ้งรถม้ากับสารถีเอาไว้ให้
ขึ้นไปนั่งบนรถม้าเรียบร้อย เย่อวี๋หรานก็ถามว่า “พวกเราจะไปที่ไหน?”
“ที่พักของคุณชายเยี่ยนขอรับ” จูซานตอบ “วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ไม่อาจอยู่ที่เรือนตระกูลเฉินได้อีกแล้ว แต่ยังหาที่พักใหม่ไม่ได้ คุณชายเยี่ยนจึงเชิญพวกเราไปพักด้วยกัน ข้ากับเจ้าเจ็ดคุยกันแล้วจึงตอบรับไป…ท่านแม่ ข้ารู้ว่าควรหารือเรื่องนี้กับท่านก่อน แต่ตอนนั้นท่านยังไม่ได้สติจึงไม่ได้ปรึกษาท่าน”
“อืม ข้ารู้ ไม่โทษพวกเจ้าหรอก แล้วข้าวของของพวกเราเล่า?” วันนี้เพิ่งจะได้เขียนใบค้างชำระหนี้เพิ่มมาอีกใบ จะชดใช้คืนหมดเมื่อใดก็ยังไม่รู้ ถ้าสัมภาระยังมาหายไปอีกก็ไม่รู้ว่าพวกนางต้องสูญเงินไปอีกตั้งเท่าไหร่?
ครอบครัวไม่ได้มั่งมี เย่อวี๋หรานคิดว่าพวกตนประหยัดไว้ก่อนเป็นการดี
จูชีพูดว่า “ข้าวของส่งไปที่จวนคุณชายเยี่ยนแล้วขอรับ ตอนที่ท่านแม่หลับไป พี่สามให้ข้าอยู่เฝ้าท่าน ส่วนเขากลับไปย้ายของ”
เย่อวี๋หรานถามว่า “ได้ตรวจดูโดยละเอียดหรือไม่ ไม่มีอะไรหายไปกระมัง?”
“ไม่มีขอรับ ข้าตรวจดูแล้ว” จูซานตอบ “ท่านวางใจเถอะ ท่านแม่ ข้ารู้ดีว่าพวกเรามีสัมภาระอะไรบ้าง”
“ตรวจดูแล้วก็ดี กลัวแค่มาพบทีหลังว่าลืมเอาอะไรมาจากเรือนตระกูลเฉิน คิดจะกลับไปเอาคืนมาก็คงยุ่งยากแล้ว” เย่อวี๋หรานกล่าว “ถึงอย่างไรพ่อลูกตระกูลเฉินก็เข้าคุกไปแล้ว ตามหลักแล้ว เรือนตระกูลเฉินเป็นสถานที่เกิดเหตุ ทางการก็คงจะสั่งปิด”
หลังจากอาจารย
